#kırgınlık

Bugün çekmeceyi açtım. Yine. Yüzük orada, bir saniye baktım, kapattım. Sanki her açtığımda bir şey değişecekmiş gibi ama yok, hep aynı yerde, hep aynı sessizlikte. Biliyor musun, beni asıl kıran o cümle değildi. "Ben…

Bugün yine o günü düşündüm. Hani saatlerce konuşmuştuk ya. Her şey ne kadar kolaydı be. Şimdi her şey zor. Telefonu elime aldım, yazdım. Sildim. Bir daha yazdım. Ya ben ne yapıyorum? Neden hâlâ bekliyorum ki? Sen hiç…

Kardeşimin odasında oturuyorum, o uyudu, ben yine telefonu elime aldım. Yine. Aynı yerden açıyorum, aynı kaydı dinliyorum. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, neydi hatırlamıyorum bile, saçma bir şeydi. Ama…

Telefonumun en altında duruyor. O son mesajın. Bazen açıp okuyorum, kelimeleri ezberledim artık. Ama her seferinde aynı yerde takılıyorum. Cevap yazmıyorum. Parmaklarım klavyeye gidiyor, sonra vazgeçiyorum… Kaç ay oldu…

Az önce yine açtım o çekmeceyi. Biliyorum, açmayacağım diyorum her seferinde ama elim gidiyor işte. Yüzük hâlâ orada, kutunun içinde, yan yatmış. Alıp parmağıma geçirmedim, geçiremiyorum. Sadece baktım. Bir dakika…

Hâlâ duruyor. Silmedim. Kaç kere parmağım gitti o kutuya, kaç kere “artık yeter” dedim ama silemedim… Bütün bir ilişkiyi bitiren o iki satır, telefonumda öylece duruyor. Sen gittin, o kaldı. Bazen gece yarısı oluyor…

Yine o fotoğrafa baktım. Üçüncü kez. Belki beşinci… bilmiyorum artık. O bileklik hâlâ kolunda. İnce, eski, solmuş biraz. Ben o bilekliği sana vermeye kıyamamıştım, hatırlıyor musun? Sonra sen almıştın benden. Kıya kıya…

Sabahın Bu Saatinde

Sabah oldu yine. Çayı koydum, çocukların kahvaltısını hazırladım, her şey yolunda görünüyor ya… değil işte. Benim içimde hâlâ o gece duruyor. Hani kızım ateşlendiğinde hastanede sabahladığımız gece. Hani senin telefonun…

Bu sefer kalkmayacağım

Eve döndüm. Ayakkabılarımı çıkarmadan yatağa oturdum. Bugün yine o kafenin önünden geçtim, kokusu üstüme sinmiş gibi… Saçma biliyorum. Ama öyle. O gün oturup bekledim ya. Sen kapıda göründün, ben elimi çantaya attım…

Gözüme uyku girmiyor. Yine aynı yere baktım.. niye bilmiyorum. Belki alışkanlık. Belki ceza. Bu fotoğrafı ilk gördüğüm gece sana çok kızdım. Yumruğum sıkılı, dişlerim kenetli, odanın içinde tur attım. "Bu kadar mıydı"…

O fotoğraf yine açık önümde. İkimiz de gülüyoruz ya.. ama gözlerimiz başka yerde. Bunu ilk kez geçen hafta fark ettim, elimde çay bardağı, öyle oturuyordum. Kendi kendime güldüm sonra. Neden güldüm bilmiyorum. Hani o…

Bu akşam eve dönerken yine o sokaktan geçtim işte. Bilerek mi yaptım, bilmiyorum. Ayaklarım kendi kendine döndü köşeden. Kahvecinin ışığı yanıyordu, içeride iki kişi vardı sadece. Camdan baktım. Bizim masamız boştu…

Hâlâ o mesajı sildirmedim

Bu gece yine oturdum. Elimde telefon, açtım o konuşmayı, en dibe kadar kaydırdım. Biliyorum, artık mesaj atmak diye bir şey yok. Ama ben yine de o son satırı okuyorum. “Seni seviyorum” yazmışım. Sen okumuştun ama cevap…

Sana kızmak istiyorum ama kızamıyorum

Bu saatte yine o çekmeceyi açtım. Biliyorum, artık bakmayacağım dedim ama… işte. O kâğıdı elime aldım, kenarı hafifçe kıvrılmış. Üzerindeki isimlerimiz hâlâ orada duruyor, yan yana. Bir zamanlar öyleydik, değil mi? 🙂…

Bugün yine önünden geçtim o kahvecinin. Adımlarım kendi kendine yavaşladı işte, ben bir şey yapmadım. İçeri baktım, camdan. O köşedeki masa boştu bu sefer. Hani şu bizim oturduğumuz… İçimden bir ses "gir, bir çay söyle"…