#eski sevgili

Az önce mutfakta su içmeye kalktım. Bardağı bırakırken elimin altında telefon vardı, açtım, kapattım. Bir şey yapmadan da yapmış gibi oluyor insan, biliyorsun. Bu yazıyı yazarken aklıma yine o akşam geldi. Kıştı, otobüs…

Bu mektubu yazmayacaktım. Sonra çantanın dibinde elime bir kâğıt parçası geçti, katlanmış hâli öylece duruyordu, kenarı yumuşamış, kat izleri iyice oturmuş. Açtım. Senin yazın. Ortada bir yerinde, kalemin biraz…

Belki bir gün okursun

Bugün evdeyim, iş yok, güç yok. Annemle oturduk, o çay koydu, ben camdan dışarı baktım. Hava sıcak, bunaltıcı, ama içim tuhaf bir şekilde sakin. Hani kavga edersin, sonra bir köşeye çekilip oturursun ya, işte öyleyim…

Çekmecedeki Kutu

Oturuyorum öyle, uyku yok. Olmuyor zaten, biliyorsun. Gözümü kapatsam senin o kapıda belirdiğin an aklıma geliyor; hani sanki hiç gitmemişsin gibi, hiçbir şey olmamış gibi bakışın. O bakışı unutamıyorum. Kalktım…

Bu akşam yine açtım o mesajları. Hani şu silmeye elim varmayan, okuyunca hiçbir şeyi değiştirmeyen ama kapatamadığım o uzun uzun yazışmalarımızı. Sana hep 'sen' derim ben, ismini yazmam, çünkü ismini yazınca biri…

Az önce mutfakta bir tabağı yıkıyordum, elim durdu. Senin sesin geldi aklıma. Bir şey söylememiştin, öylece duruyordun karşımda ama ben yine de duydum. Bu aralar böyle oluyor işte, en olmadık yerde çıkıp geliyorsun. Dün…

Fotoğraftaki o gülüş

Telefonun ışığında hâlâ o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu düğünden kalma olan. Arka planda benim yüzümde hiç tanımadığım bir gülüş, senin elinde tuttuğun o bardak, bir de aramızda kalan mesafe. Fotoğrafı her açtığımda önce…

Yine açtım o mesajları. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım. Ya ben ne yapıyorum? Akşam üstüydü, balkonda oturuyordum. Rüzgâr öyle bir esti ki... hatırladım işte. Sen gülerken gözlerin kısılırdı ya. Hani şu ilk gece…

Bugün bir kargo bekledim. Gelmedi. Zil her çaldığında koştum. Üç kere. Sonra oturdum, kendime güldüm. Ne bekliyordum ki? Bir koli mi gelecekti, içinden bir özür mü çıkacaktı? Yok. Hayat böyle değil. Biliyorum. Ama insan…

İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan. Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne…

O gece söyleyemediklerim

Az önce telefonu elime aldım, yine bıraktım. Ekranın ışığı söndü, oda yine karanlık. Bu ara hep böyle oluyor işte. Bir şey yazacakmışım gibi oluyor, sonra parmaklarım donuyor. O geceyi düşünüyorum. Hani şu kavga bile…

Canım, Bu sabah yatağın öbür tarafına baktım yine. Alışkanlık işte.. çoktan boş olduğunu biliyorum ama yine de bakıyorum. Perdeyi açtım, güneş odanın ortasına düşüyor, orada bir süre durdum. Bir şey söyleyecektim sana…

Bu Saatte Yine Sen

Gece yarısı oldu, ben yine aynı yerdeyim. Uyku yok. Kafamda sen, sen, sen. Bugün nişan fotoğrafını gördüm. El ele. Gülen yüzler. Ben de baktım, baktım... SONRA TELEFONU YÜZÜ KAPALI TERS ÇEVİRDİM!!! Evet, otuz dört…

Radyoda o şarkı

Yine o şarkı. Gece yarısını çoktan geçti, radyo kendi kendine çalıyor, ben yatağın kenarında öylece oturmuşum. Sesini duyar gibi oluyorum, o gülüşünü, bana "geleceğim" deyişini… ve yine o yazamadığım mektup geliyor…

Bugün oğlunun doğum günüydü. Benim oğlumun değil, senin oğlunun. Takvimden baktım, sessizce. Kimseye bir şey söylemedim. Ama içimde bir yer hâlâ o günü, o şarkıyı, o telefonun çalmayışını taşıyor. Sen o gün aramadın ya…