Bugün bir kargo bekledim.
Bugün bir kargo bekledim. Gelmedi.
Zil her çaldığında koştum. Üç kere. Sonra oturdum, kendime güldüm. Ne bekliyordum ki? Bir koli mi gelecekti, içinden bir özür mü çıkacaktı?
Yok. Hayat böyle değil. Biliyorum. Ama insan bekliyor işte. Beklemeyi bırakamıyor.
Akşam oğlum uyudu, mutfağı topladım. Bir tabak fazla çıktı. Hep fazla çıkıyor. Alışamadım buna. Yıllar oldu, hâlâ alışamadım.
Seni düşündüm. Kızdım. Sonra yine kızdım. En çok kendime kızdım. NEDEN HÂLÂ AKLIMA GELİYORSUN!!! NEDEN HER SEFERİNDE İÇİM BİR TUHAF OLUYOR!!!
Nefret etmiyorum. Keşke edebilsem. Daha kolay olurdu. Ama edemiyorum.
Yarın sabah yine kalkacağım. Oğluma kahvaltı hazırlayacağım. Saçını okşayacağım. Gülümseyeceğim. O bilmeyecek. Hiç bilmeyecek.
Sen de bilme. Öyle kalsın.
Ama bir gece, bir yerde, bir kere aklına gelirsem... iyi ki gelmişim de. 🙈
Ben yine beklerim. Belki bir kargo değil. Belki bir sabah. Belki hiç.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.