#eski sevgili

Yine seni yazıyorum bu saatte. Perşembe gecesi, saat kaç olmuş farkında değilim. Klimayı açmadım, cam açık, perde hafif havalanıyor. Sen olsan 'üşütürsün' derdin. Bugün bir şey oldu. Sabah kahvesini yaparken yine iki…

Bir yıl oldu işte

Bugün tam bir yıl oldu. Bu cümleyi kaç kere kurdum bugün, bilmiyorum. Her kurduğumda içimden bir ses "ee, sonra?" diyor. Sonrası yok be. Sonrası hâlâ aynı defter, hâlâ aynı sen. Yazıyorum. Hâlâ yazıyorum. Sana hiç…

Canım, Bu gece yine uyuyamadım. Deniz çok yakın, biliyorsun. Pencereden sesini duyuyorum ama bu şehirde tek başına deniz dinlemek başka bir şeymiş, onu anladım. Bugün pazartesi. Hiçbir şey ifade etmiyor artık pazartesi…

Gece yarısı. Uyku yok. Kafamda dönen tek şey: o dondurma. Hani elimde tuttuğum, erimesin diye aceleyle getirdiğim. Sana uzatacaktım. "Al" diyecektim, sonra "aslında ben sana daha fazlasını..." Arkadaşlar geldi. ALLAH'IM…

Az önce annemin yanından çıktım. Hâlâ yatağımda oturuyorum, gözlerim tavanda. Herkes uyudu. Bir tek ben ayaktayım. Bir de sen… neredeysen. Bugün düğünde bir şey oldu. Çok tanıdık geldi. Birileri gülüyordu, kalabalıktı…

Bugün o kafenin önünden yine geçtim. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum. Kafenin adı değişmiş. Camları değişmiş. Ama o masa orada. Hani şu köşedeki. Senin oturduğun yer. Gülümsedim. Yemin ederim gülümsedim. İçim sızlarken…

Oğlum uyudu. Mutfakta çay demledim, tek başıma içiyorum. Anneler Günü bugün. Kimse sormadı, ben de kimseye söylemedim. Sabah oğlum yatağa geldi, elinde kâğıttan bir şey. "Anne sana çiçek yaptım" dedi. Yapıştırıcı hâlâ…

O köşe masa

Geçenlerde bir düğünde, masanın ucunda oturuyordum. Karşımda bir çift, kırk yıllık evli, adam kadının tabağına yemek koyuyor, kadın adama bakıp gülüyor. Ben de elimdeki çatalı çevirip duruyordum. İçimden dedim ki, ne…

Bugün annemin yanında oturuyordum, balkonda. O da sessizdi, ben de. Bir ara elini omzuma koydu, hiçbir şey söylemedi. İşte o an dayanamadım, kalkıp iskeleye indim. Bilirsin, seninle ilk tanıştığımız yer orası. Kitabın…

Telefon hâlâ elimde. Ekran karardı, ben hâlâ bakıyorum. Aynı tek kelime. Defalarca okudum. “Nasılsın?” Bu kadar. Başka bir şey yok. Şu an ne hissettiğimi bilsem bu yazıyı yazmazdım zaten. Kızgın mıyım? Değilim galiba…

Bu sabah evi toplamaya niyetlendim, hani şu dolabın üstündeki kutular var ya, üç aydır orada duruyorlar. Aldım elime, açtım, içinden yıllar önceki bir fotoğraf çıktı. İkimiz de gülüyoruz, güneş gözümüzü almış, sen…

Bugün yine o kafeye gittim. Cam kenarındaki masaya oturdum, kahvemi aldım. O gün bana o şarkıyı göndermiştin, hâlâ dinliyorum. Sen karşımdaki sandalyede oturuyordun, ben fincanı tutuyordum, ikimiz de bir şey diyemedik…

O mesaj

Telefonu elime alıyorum, ekranı açıyorum, o mesaja bakıyorum. Kapatıyorum. Bir daha açıyorum. Tek kelime, bir soru işareti: "nasılsın?" Nasılsın... Bunu bana sen mi soruyorsun? Yıllar sonra, bir cumartesi akşamı, hiçbir…

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik…

Parkta, salıncakta

Yine parktayız. Kızım salıncakta sallanıyor, ben arkadan itiyorum. Saçları uçuşuyor, gülüyor. O gülünce ben de gülüyorum, ya işte... sonra bir bakıyorum gözlerim dolmuş. Ne alakaysa. Salıncağın gıcırtısı mı, hava mı…