Bugün annemin yanında oturuyordum, balkonda.

Bugün annemin yanında oturuyordum, balkonda. O da sessizdi, ben de. Bir ara elini omzuma koydu, hiçbir şey söylemedi. İşte o an dayanamadım, kalkıp iskeleye indim. Bilirsin, seninle ilk tanıştığımız yer orası. Kitabın elinden kaymıştı da ben eğilip almıştım. Keşke ben almasaydım da sen eğilip alsaydın, belki o zaman her şey başka türlü olurdu... Yok, yalan. İyi ki almışım.

Vapura bindim yine. Aynı banka oturdum, hani şu kenardaki. Martılar vardı, simit attım. Yemin ederim bir tanesi tam senin oturduğun yere kondu, öyle baktı bana. Gülme, belki de senin ruhundur dedim içimden. Sonra kızdım kendime, ne saçmalıyorsun diye.

Bu yaz çok sıcak geçiyor. Herkes denize giriyor, gülüyor, fotoğraf çekiyor. Ben hâlâ akşam vapurunu bekliyorum. Sen olsan ne derdin? "Sen de kendine bir hayat kur" derdin herhalde. Kuramıyorum işte. Bırakmayı bilmiyorum.

Geçen kış ellerimde bir buket beyaz gülle o kapıda kaldım. O kapıyı hiç unutmayacağım. Herkes içeri girip çıkıyordu, ben giremedim. Sen de çıkmadın.

Bugün de gelmedin.