Az önce annemin yanından çıktım

Özlem yazıları

gulpembe

30 Mayıs 2026 · 2 dk okuma

Az önce annemin yanından çıktım. Hâlâ yatağımda oturuyorum, gözlerim tavanda. Herkes uyudu. Bir tek ben ayaktayım. Bir de sen… neredeysen.

Bugün düğünde bir şey oldu. Çok tanıdık geldi. Birileri gülüyordu, kalabalıktı. Ben de bir ara güldüm, gerçekten güldüm. Sonra kendime şaşırdım. Meğer hâlâ gülebiliyormuşum. Öyle olunca da utandım.

Çünkü sen yokken gülmek… bilmiyorum. O günden beri sanki her gülüşümün bir bedeli var.

Hatırladın mı, ikimiz de bir düğüne gitmiştik. Ben elbise bakarken sana yazıyordum, sen de benimle dalga geçiyordun. O zaman ne kadar kolaydı her şey. Bir mesaj, bir cevap. Bir de o gülüşün. SEN GÜLÜNCE HER ŞEY DURUYORDU, BUNU BİLİYOR MUSUN?! Koridorda öyle bir gülmüştün ki, ben dünyanın en aptal insanı gibi kalakalmıştım. Aptaldım da. Hâlâ öyleyim.

Bugün düğünde bir çocuk annesine sarıldı. Bir an gözüm doldu. Kendime kızdım. Ne alâkası var, dedim. Ama işte. Sen de olsaydın, belki de elimi tutuyor olacaktın. Belki de kimse bizi tanımıyordu, kimse bir şey demiyordu. Belki…

Belki demekten yoruldum. Ama yine de diyorum. Belki.

Sen gittin ya, ben burada sadece nefes alıyorum. Yaşamak denirse buna.

Kızgınım sana. Hem de çok. HİÇ BAKMADAN GİTTİN!!! Arkana bile bakmadın. Ben orada öylece duruyordum. Ellerim boş, gözlerim dolu. Sen gittin. Ben kaldım. Şimdi her gece yazıyorum, belki bir gün okursun diye. Belki bir gün bir kapı aralanır diye. Aptalım, evet. Ama içimden bir şey susmuyor.

Bugün düğünde müzik çalarken gözlerimi kapattım. Bir an seni gördüm. Hiçbir şey demeden yanımda duruyordun. Sonra gözlerimi açtım, yoktun. Bir daha kapadım, açtım, yine yoktun. İşte böyle oluyor. Her seferinde aynı şey.

Seni özlüyorum. Hem de nasıl. Ve hâlâ… hâlâ seviyorum. Bunu kimseye söyleyemiyorum. Sana da söyleyemedim zaten. Ama buraya yazdım işte. 🙊

Uyuyamıyorum. Yarın yine aynı güneş doğacak. Ben yine aynı ben. Sen ise yoksun. Kızgınım, kırgınım, özlüyorum.

Ne olur bir gün o kapı aralansın. Aralanmasa da ben yine burada olacağım. Her gece. Sen bilmiyorsun ama… ben hep buradayım.

Yazan gulpembe

8,8 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

minik_ayi
5 ay önce

Düğünde güldüğün için utanman çok tanıdık geldi; ben de ilk güldüğümde kendime kızmıştım, sanki ona ihanet ediyormuşum gibi. Sonra fark ettim ki o gülüşünü en çok seven oydu, kızmak yerine bir yerlerde olsa gülerdi herhalde 🥺 "Belki" demekten yorulmak... o kelime bende de hâlâ her gece kapıyı tıklatıyor.
bambaska
5 ay önce

Ya o çocuk annesine sarılınca ben de gözümün dolmasına şaşırdım, ne alâkası var diyorsun ya — işte tam o an. Benim de duvarda hâlâ asılı duran bir fotoğraf var, bazen ona bakıp "belki" diyorum sonra siliyorum, sonra yine diyorum 🥺 Sen o kapıyı aralayana kadar burada olacaksan, ben de kendi kapımın önünde bekliyorum sayılır.
uzun_yol
5 ay önce

Düğünde gülünce utanmak... ben de yaşadım onu be. Bir kere gerçekten güldüm, sonra içim sızladı, hâlâ mı gülüyorsun dedim kendime. Ama o çocuk annesine sarılınca gözün dolmuş ya, ne alâkası var deme; var işte. Benim de telefonumda bir fotoğraf duruyor, her baktığımda içim pişiyor ama silemiyorum 🙈 Belki demekten yorulmuşsun, biliyorum o yorgunluğu 🫂
gulpembe yazar
5 ay önce

uzun_yol yazdı: “Düğünde gülünce utanmak... ben de yaşadım onu be. Bir kere gerçekten güldüm, sonra içim sızladı, hâlâ mı gülüyorsun dedim kendime. Ama o çocuk annesine sarılınca gözün dolmuş ya, ne alâkası var deme…”

İçim pişiyor ama silemiyorsun ya... işte tam olarak bu. Ben de o fotoğrafa her baktığımda yanıyorum ama elim gitmiyor, sanki silersem o son kalan şey de gidecek 😞 Belki yorgun ama hâlâ diyorum işte, belki diyorum!!

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.