#eski sevgili

Bu saatte uyumadığımı bir tek sen bilirdin. "Yine mi uyumadın?" derdin, ben de "sen yoksun ya" derdim. Şimdi kimse sormuyor, ben yine uyumuyorum. Bugün bir şey oldu, büyük bir şey değil. Yoldan geçiyordum, bir kafenin…

O gün

Çocuklar uyudu. Ben yine o fotoğrafın karşısındayım. Hani şu düğündeki... hatırlıyor musun, ben o gün elbisenin fermuarını çekememiştim de annem çekmişti. Sen uzaktan bakıp gülmüştün. Ben utanmıştım. 🙈 O gün ne kadar da…

Bu sefer de kapıyı çalmadın, biliyorum. Ama ben yine de camdan baktım. Üç kere. Sonra kendime güldüm, sonra sana kızdım, sonra yine camdan baktım. Mavi bir akşam işte, beni hep bu hale getiren o mavi.. Yarım kalan o…

Bir de bunu sormak istiyorum

Bugün yine doğum günü vardı o arkadaşın. Sana söylemedim ama ben de gittim. Balkon aynı, hava aynı, hatta ısınmak için yaptığın o elleri ovuşturma hareketini hatırladım. Bir tek sen yoktun, o kadar. Herkes pastayı…

Kutuyu bu sefer açmadım, sadece baktım

Yatağın kenarında oturuyorum. Elbise dolabının en altında, öteki tarafa kaymış, senin çoktan unuttuğun o kutu var ya. Bu sefer açmadım. İnan bana açmadım. Sadece çektim, dizimin üstüne koydum, öylece baktım. Bir buçuk…

O hediyeyi hâlâ saklıyorum

Eski sevgilim… yine bu saatte seni düşünüyorum. Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım biliyorum ama beynimin içinde bir ses susmuyor. O ses senin sesin. O silmek için saatlerce uğraştığım, sonra dayanamayıp geri…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

O masayı hâlâ görüyorum

Öğleden sonra pencereden dışarı bakıyorum. Yağmur yağıyor. İnce ince. Sen yoksun ya, yağmur bile başka yağıyor sanki. O gün de böyleydi hava. Çay bahçesine oturduk. Ben elimi bardağa uzattım, elim titriyordu. Sen fark…

Bugün yine o çay bahçesini düşündüm. O masayı. Hani şu köşedeki, gölgesi üstüne düşen. O gün hava tam böyleydi işte, martın ortası, güneş var ama ısıtmıyor. Ellerim titriyordu, hatırlıyor musun. Çayı zor tuttum, bardak…

Kırk üç kere yazıp sildiğim bir şey var

Annemin evindeyim, salonda, onun o eski koltuğunda, dizlerimde bir battaniye. Dışarıda şehrin o bitmeyen sesi var, bende de bitmeyen bir şey. Annem çay koydu, yanıma oturdu, sonra hiçbir şey sormadan kalktı. Kadın…

Kutunun dibinde

Dün gece yine açtım o çekmeceyi. Bir değil, iki değil. Alışkanlık oldu artık. O bileklik hâlâ orada. Etiketi bile duruyor. Takmadım hiç, sana da taktırmadım. O gece elimde tutuyordum, "sonra" dedim. Sonra olmadı işte…

Radyoda o şarkı

Yine o şarkı. Gece yarısını çoktan geçti, radyo kendi kendine çalıyor, ben yatağın kenarında öylece oturmuşum. Sesini duyar gibi oluyorum, o gülüşünü, bana "geleceğim" deyişini… ve yine o yazamadığım mektup geliyor…

Yine oturdum telefonun karşısına. Yazdım sildim, yazdım sildim... kaç oldu bilmiyorum. Ama artık şunu fark ettim, ben sana bir şey yazamıyorum. Çünkü yazarsam bir şeylerin değişeceğini biliyorum ya, işte ondan…

Bu sefer ne radyo ne tabak, çarşafın altında telefon

Yatağa girdim, ışığı kapattım, sonra tekrar açtım. Uyku yok. Telefonu elime aldım, ne açacağımı bilmeden gezdirdim parmağımı, sonunda kendi kendime kızdım ve yere bıraktım. Ama işte insan kendinden kaçamıyor be. Gözümü…

Yine açtım o fotoğrafı. O gün. Vapura binmiştik ya, hani rüzgâr saçını dağıtmıştı da sen gülmüştün. Sonra bana dönüp "burada bir ev tutsak, her sabah vapura binsek" demiştin. Fotoğrafta ikimiz de gülüyoruz. O an…