Bu sefer ne radyo ne tabak, çarşafın altında telefon

Yatağa girdim, ışığı kapattım, sonra tekrar açtım. Uyku yok. Telefonu elime aldım, ne açacağımı bilmeden gezdirdim parmağımı, sonunda kendi kendime kızdım ve yere bıraktım. Ama işte insan kendinden kaçamıyor be. Gözümü kapattığım an senin sesin, o arabanın içinde camlar açıkken bağıra bağıra söylediğimiz o şarkı, senin o şarkıyı benden önce de sevdiğini sonradan öğrenmemi... ya dur. Dur. Yine aynı yere geldim.

Bugün üç ay oldu. Kimseye söylemedim, kendime bile söylemek istemedim ama sayıyorum işte. Takvimde bir işaret yok, ama ben biliyorum. Üç ay önce bugün, o mesajları gördüğümde elim titredi, sen sadece baktın. İnkâr bile etmedin. "Ben onu seviyorum" dedin, o kadar. O kadar mıydı ya? Bizim o kadar aylarımız, o sabaha karşı sokakta ilk kez elini tutuşun, hepsi bir cümleye sığdı ve sen gittin. Kapıyı çarpmadın bile, sakin sakin gittin. Buna daha çok kızıyorum, biliyor musun? Kapıyı çarpsaydın en azından bağıracak bir şey olurdu.

Annem geçen gün telefonda "sesin iyi gelmiyor" dedi. İyiyim dedim. İyiyim dedim ya, yalan. Bugün pazarda gezerken dalgın dalgın yürüyordum, bir tezgâhta senin sevdiğin meyveden vardı, elim gitti, sonra geri çektim. Adını bile anmadım. Anmayacağım da. Ama eve gelince bir baktım ki mutfakta oturmuş, boş boş duvara bakıyorum. Kendime kızdım. Sana değil, kendime. Keşke o gece hiç gitmeseydim o doğum gününe. Keşke o arkadaşıma "gelemem" deseydim de o sokağa hiç çıkmasaydım. Keşke... keşkeler bitmiyor işte.

O şarkı var ya, hani ikimizin olan. Onu artık duymamak için ne yaptıysam olmadı. Bir yerde çalıyor, markette, dolmuşta, komşunun açık penceresinden. Her seferinde önce içim yanıyor, sonra sana küfrediyorum, sonra kendime küfrediyorum. Üç aydır aynı döngü. Sen bunu okusan ne olurdu acaba? Hiçbir şey. Belki de okumazsın. Ama ben yine de yazıyorum be. Belki bir gün, bir yerde, bir satırına gözün takılır diye. Belki o an anlarsın benim ne kadar... neyse.

Yarın sabah yine kalkacağım, işe gideceğim, herkes gibi. Ama bu gece böyle. Bu gece hâlâ seninleyim, hâlâ o sokaktayım, hâlâ elini tutuyorum ve hiç bırakmak istemiyorum. Sen ise çoktan başka birinin elini tutuyorsun. Yine de... yine de üşümesin ellerin, tamam mı.