O masayı hâlâ görüyorum

Öğleden sonra pencereden dışarı bakıyorum. Yağmur yağıyor. İnce ince. Sen yoksun ya, yağmur bile başka yağıyor sanki.

O gün de böyleydi hava. Çay bahçesine oturduk. Ben elimi bardağa uzattım, elim titriyordu. Sen fark ettin. Gözünün ucuyla gördün, bir şey demedin. İyi ki demedin.

İşte o masa aklımdan çıkmıyor be. Hani şu köşedeki. Sırtım duvara dönüktü. Sen karşıma oturdun, ben sana bakamadım bir süre. Sonra baktım. Sen gülüyordun. Ben de güldüm, neye güldüğümü bilmeden.

Şimdi başka bir şehirdesin. Arada mesafe var, birikenler var. Söyleyemediklerim var. Ne çok şey birikti ya. İçimde bir yerde duruyor hepsi, konuşamıyorum. Sana bir şey söylemem lazım ama... işte. Diyemiyorum.

O gün çaylar soğudu, biz fark etmedik. Garson bir daha getirdi, bir daha. Gece bitmesin istedim. Sen de istedin biliyorum. Gözlerinden belliydi.

Özledim. Çok özledim. Bunu her gün söylüyorum kendime ama sana söyleyemiyorum. Niye bilmiyorum. Belki korkuyorum, belki gurur, belki de sadece... ya işte.

O masayı hâlâ görüyorum. Gözümü kapattığımda orada oturuyoruz. Sen gülüyorsun. Ben elimi bardağa uzatıyorum. Titriyor. Ve sen fark ediyorsun.

Keşke yine fark etsen.