Kırk üç kere yazıp sildiğim bir şey var
Annemin evindeyim, salonda, onun o eski koltuğunda, dizlerimde bir battaniye. Dışarıda şehrin o bitmeyen sesi var, bende de bitmeyen bir şey. Annem çay koydu, yanıma oturdu, sonra hiçbir şey sormadan kalktı. Kadın biliyor. Beni benden iyi biliyor.
Bu aralar bir alışkanlık edindim, söylesem gülersin: telefondan senin numaranı sildim ama ezbere biliyorum. Nasıl biliyorum, hiç anlamadım. Yani bir şey yazacak olsam tek harf yazmama gerek yok, ellerim kendi kendine biliyor. Korkutucu. Ama en çok korktuğum şey onu hiç yazmamam... yani yazsam mı, yazmasam mı, onu da bilmiyorum. Ahah. Bak yine başladım.
Bugün ne oldu biliyor musun? Hiçbir şey. Gerçekten hiçbir şey. Marketteydim, kasada sıra bekliyordum, önümdeki adam kasiyere bir şey sordu ve sesi... sesi sana benziyordu. O kadar. Bir ses tonu. İki saniyelik bir şey. Ben kasada bozuk parayı düşürdüm. Yere eğildim, param pulum dağıldı, bir kadın yardım etti sağ olsun, ben teşekkür ederken elim ayağım titriyordu. İki saniyelik ses için. Yazık bana, dimi? 🙈
Şimdi buraya oturmuş, sana bunu anlatıyorum. Çünkü sen bir gün yazmayı keseceğini bile bile, hiç değilse bana bir cümle bırakabilirdin. Bir cümle. "Bitti." "Devam edemiyorum." "Başkası var." Her neyse. Bir şey. Ama sen... sen sadece sustun. Ve ben hâlâ o sessizliğin içinde senin sesini duymaya çalışıyorum, salak gibi. 🤡
Bir de o hediye var. Hani şu... neyse. Hâlâ dolabımda, hâlâ ambalajında. Bazen açıp bakıyorum, sonra geri kapatıyorum. Veremediğim bir şeyi saklamak niye bu kadar zor, onu da bilmiyorum. Vermediğin şey senin değil midir zaten? Ama işte. Benim. Hep benim kalacak gibi.
Neyse. Annem mutfaktan sesleniyor, "çayın soğudu" diye. Soğusun. Ben burada biraz daha oturacağım. Sen de neredeysen artık... iyi geceler. Ya da günaydın. Artık hangisi denk gelirse. 🌙
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
