Yine açtım o fotoğrafı.
Yine açtım o fotoğrafı. O gün. Vapura binmiştik ya, hani rüzgâr saçını dağıtmıştı da sen gülmüştün. Sonra bana dönüp "burada bir ev tutsak, her sabah vapura binsek" demiştin. Fotoğrafta ikimiz de gülüyoruz. O an gerçekten inanmıştım.
Sonra mesajlar seyreldi. Bir gün "çok yorgunum" dedin, bir gün "misafirim var". Sonra hiç yazmadın. Hiç.
Hâlâ sinirliyim. Ama telefonu her elime alışımda önce senin adın geliyor aklıma, sonra o fotoğraf. Siliyorum yazdıklarımı, tekrar yazıyorum. Söyleyemediklerim var be. Söyleyemedim.
Neden böyle oldu bilmiyorum. Ama o cümleni hâlâ aklımdan çıkaramıyorum. O günü geri istiyorum. O günü. 😔
Giriş yap, bu yazıya puan ver.