Kutunun dibinde

Dün gece yine açtım o çekmeceyi. Bir değil, iki değil. Alışkanlık oldu artık.

O bileklik hâlâ orada. Etiketi bile duruyor. Takmadım hiç, sana da taktırmadım. O gece elimde tutuyordum, "sonra" dedim. Sonra olmadı işte.

Masada, müziğin içinde, ben o sözleri söyledim. "Seninle bir yere varmıyor bu, ben hep tetikteyim, yoruldum" dedim. Bir de arkadaşların önünde söyledim. Yüzün nasıl değişti... O an bir şey kırıldı, duydum. Sonra sustun. Ben de sustum. Keşke susmasaydım. Keşke sarılsaydım. Keşke..

Ertesi gün valizini topladın. Kapıyı kapattın. Ne bir mesaj, ne bir arama. Ben de aramadım. Gurur mu, korku mu, bilmiyorum. Ama özür dilerim diyemedim. Hâlâ diyemedim. Buraya yazıyorum çünkü başka yerim yok artık. 🙈

Bazen sinirleniyorum sana. Sanki hep ben suçluymuşum gibi. Sen de bir şey söyleyebilirdin, bir adım atabilirdin. Ama yok. Sen gittin, ben kaldım. O bileklikle beraber.

Şimdi çekmeceyi her açtığımda o gece geri geliyor. Müzik, koku, o sözler... Ve ben yine hiçbir şey diyemiyorum. Sadece bakıyorum. Sonra kapatıyorum.