O gün
Çocuklar uyudu. Ben yine o fotoğrafın karşısındayım. Hani şu düğündeki... hatırlıyor musun, ben o gün elbisenin fermuarını çekememiştim de annem çekmişti. Sen uzaktan bakıp gülmüştün. Ben utanmıştım. 🙈
O gün ne kadar da kolaydı her şey. Şimdi aynı şehirde, aynı havayı soluyoruz ama sen benden çok uzaktasın. Bazen kızıyorum sana. İçimden bağırıyorum: neden bu kadar kolay vazgeçtin, diye. Sonra kendime kızıyorum. Ben de çok yorulmuştum aslında. Ama yine de...
Bir şey söyleyecektim. Neyse. Kızım bugün sana benzeyen bir şey yaptı, güldüm, sonra mutfakta ağladım. Kimse görmedi. Sen de görmezdin zaten. 🙉
Yanlış anlama, ben iyiyim. Düzenimizi kurduk işte. Bazen sabah kalkıyorum, her şey yolunda gibi. Sonra o eski şarkı çalıyor radyoda, içim bir tuhaf oluyor.
Seni sevdiğimi söylemiyorum. Ama unutmadım da. İkisi arasında bir yerde yaşıyorum işte. 🤍
Giriş yap, bu yazıya puan ver.