#eski mesajlar

Kutunun İçindeki

Pazar gecesi yine. Yarın herkes işine gücüne dönecek, ben yine aynı yerde kalacağım. Bunu neden yazıyorum bilmiyorum. Belki birine söylemek istiyorum da söyleyecek kimsem yok. Ya da var da söylemeye yüzüm yok. Bugün…

O soru

Yine gece, yine aynı şey. Telefon elimde, bir şey yazmadan bakıp duruyorum. O mesaj orada duruyor işte, tek kelime. Nasılsın. O kadar. Sanki aradan geçen bunca yıl hiç yaşanmamış gibi, sanki ben o kararı hiç vermemişim…

Yine o şarkı. Yine o mesajlar. Aynı yer, aynı saat, aynı ben. Kendime "yine mi" diyorum ama elim telefona gidiyor işte, engel olamıyorum 🙈 Gece yarısı oldu. Uyku tutmuyor. Evdeki bütün sesler kesildi, kafamın içi daha…

Yine akşam oldu, yine sen düştün aklıma. Kaçıncı kez bilmiyorum, saymayı bıraktım. Bugün çekmeceyi açtım, yine ordaydın işte. O kitap. Sana alıp da veremediğim, yıllardır orda duran kitap. Kapağını açtım, sayfaları…

Saçak altında kalan

Bu sabah erken kalktım, kordon boyunca yürüdüm. Hava serindi, deniz sakindi. Kalabalık yoktu daha, ben de sessizliği sevdim. Yürürken yine seni düşündüm. Kızmadan, inan bana. Öfkem çoktan geçti, geriye bir burukluk…

Bu saate kadar oturdum

Bu saate kadar oturdum. Uyumadın mı diye sormadın. Salonda ışık yanıyordu, kapıyı kapattın içeriden. Ben de burada, kendi kendime konuşuyorum işte.. Eskiden bu saatlerde ikimiz de uyanık olurduk. Gülerdik. Bir şeyler…

çizik ekran

Yine o telefonu elime aldım. Ekranın ortasından bir çizik geçiyor, hatırlıyor musun, o gün sen sinirlenip masaya çarpmıştın. O çizik hiç geçmedi. Ben de hiç geçiremedim. Mesajlara baktım, en baştan. İlk günlerdeki "iyi…

Evde kimse uyanık değil, ben yine sana yazıyorum. Elimde telefon, karanlıkta ekran gözümü alıyor, çok da umurumda değil. Bugün o vitrinin önünden geçtim yine. Yürüyordum, kafam başka yerdeydi, sonra ayaklarım kendi…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava kararıyor işte. Bugün yine o şarkıya denk geldim. Yine açmadım. Başparmağım üstünde durdu, kaldırdım sonra. Kaç yıl oldu, hâlâ aşık mıyım bilmiyorum. Mesajları…

Sabah Yine Aynı

Canım, sabah yine erkenden kalktım, sana güçlü görünmek için. Sonra balkona çıktım, sigaramı yaktım ve sustum. Ağladım işte, ne yapayım. O ilk mesajı hâlâ silemiyorum. Sen atmıştın, ben okumuştum, dünya durmuştu. Şimdi…

Akşam oldu yine, çay demledim. O mesaj hâlâ orada duruyor. Tek satır. Okumadım desem yalan, ezberledim bile 🙈 Cevap yazamadım be. On sene sonra ne yazılır ki? "İyiyim" desen yalan, "kötüyüm" desen ne olacak? Kendime…

Yine uyku tutmadı. Evde herkes uyudu. Tam da böyle saatlerde aklıma geliyorsun işte. Bugün yolda bir kız gördüm, telefonuna baka baka mesaj yazıyor, siliyor, yine yazıyor. Bir an durdum, kalbim hızlandı. Çünkü biliyorum…

İşte yine o gün. Takvimde öyle yazmıyor ama benim içimde yazıyor: bugün tam iki yıl oldu. O listenin bana kaldığı gün. Kocam yan odada maç izliyor. Ben mutfaktayım, çay demledim. Ocağın sesi, kaşığın sesi... Sessizliği…

O iki kelime

Yine o sessizlik. Evin içinde bir tek buzdolabının sesi var. Yanımda oturuyor ama yok gibi. Ben de ona bakmıyorum zaten. Telefonu elime aldım, kalbim deli gibi çarpıyor. İki kelime yazdım. Sadece "selam, nasılsın"…

Uyku yok. Telefon elimde, ekran ışığı yüzüme vuruyor. Tek kelime. Sadece tek kelime işte. "Nasılsın?" Kaç gün oldu, saymadım. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Bazen cevap yazıyorum, uzun uzun. Sonra siliyorum…