#bekleyiş

Yine aynı askı. Yine aynı mont. Sabah dokundum, akşama kadar kokusu elimde kaldı. Bugün salı. Akşam mesajın geldi, iki satır. İyi geceler demişsin, ben de iyi geceler dedim. Başka bişi yazamadım… Oysa bugün çok şey…

Bu sefer fotoğrafa baktım, kapattım. Sonra bir daha açtım. Şuna bir baksana be... hâlâ aynı yerde duruyor telefonumda, hâlâ aynı akşam. Düğün salonunun ışığı öyle bir vurmuş ki yüzüne, insan bakınca “bu kız burada…

Bugün de gelmedin

Hava kararmaya başlamıştı, ben yine o banka oturdum. Simit aldım, iki tane. Birini ben yedim, diğerini martılara attım. Sen olsan kızardın bana, "hepsini atma, kendine de ayır" derdin. Ben de sana gülerdim. Şimdi…

Kız, bugün yine o çay bahçesinin önünden geçtim. Oturmadım. Oturmadım işte. Geçen sefer seninle oturduğumuz masaya baktım sadece. Bardağı tutarken ellerim titriyordu, hatırlıyor musun? Ben o an hiçbir şey söyleyemedim…

Kısalan mektuplar

Dün gece yine rüyamda seni gördüm. Ama bu sefer asker kıyafetinle değil, o doğum günündeki gibiydin. Hiç konuşmuyordun yine, sadece karşımda oturuyordun. Uyandığımda yastığımın kenarı ıslaktı. Sana bunu yazmak istedim…

Bu Sefer Ağlamadım

Dün gece annemin yanında oturuyordum, televizyon açıktı ama ikimiz de bakmıyorduk. Annem birden "yüzün yine düşük" dedi. "Yok bişi" dedim. O da bilmiyor mu sanki. Gözlerimi kaçırdım hemen. Sonra kalktım, odama geçtim…

Kordon'da bu saatte

Sevgilim. Cumartesi gecesi. Ben yine uyuyamadım. Yine telefon elimde. Yine aynı şeyi yapıyorum: yazıyorum, siliyorum, yazıyorum, siliyorum. Sonra hiç göndermiyorum. 🙈 Bu kaçıncı cumartesi be? Saymadım. Sayamıyorum…

Küpeleri taktım bu gece

Yine kutuyu açtım. Yine. Ama bu sefer farklıydı bişi. Taktım o küpeleri bu gece. Aynanın karşısına geçtim, saçımı topladım, tam düğündeki gibi yaptım. O gün de böyle toplamıştım çünkü. Sen 'bu hâlin çok güzel' demiştin…

cebimdeki bileklik

Pazar öğleden sonrası işte. Herkes bir yere gidiyor, ben yine bu koridordayım. Camdan bakıyorum, dışarıda güneş var, insanlar geziyor. Ben ise sadece senin kapının açılmasını bekliyorum. Her seferinde içimden bir ses…

Yine vapur sesi duydum bugün. Bir an durdum. Sen yoktun ama içimden “iki durak sonra gelir” diye geçti. O gün çay bardağını tutarken ellerim titriyordu ya. Ben de sana bakamadım. Kız, söylesene, sen de mi heyecanlıydın…

Bu saatte uyanınca önce yastığın öbür ucuna bakıyorum, alışkanlık işte. Sonra telefon. Yine bir şey yok. Sen dönerken hiç beklemezdin, kapıda biterdin. Şimdi ben kapıyı dinliyorum, kapıdan ses yok. Kızmıyorum artık…

O Paket

Biliyor musun, bu saatte hâlâ uyanık olmamın tek sebebi sensin. Yine vapurdayım. Gece vapurunda. Hani şu bizim hiç binemediğimiz, hep ertelediğimiz vapur var ya... İşte ben artık ona tek başıma biniyorum. Her seferinde…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım. Bir yerlerde bir kapı var, biliyorsun. Üç kez kapandı üçünde de ben kapattım. Sen açtın. İlkinde elinde çiçekle geldin, o çiçeği ben hâlâ kuruttuğum hâlde saklıyorum. Niye…

yüzüğü görmek istiyorum artık

Canım, bugün hastaneden çıkarken kapıda bir an sen bana gülümsedin ya... o gülümsemeyi eve kadar taşıdım, hâlâ duruyor içimde. Sabahtan beri düşünüyorum da, dün gece kutuya bir daha baktım. Yine açmadım. Ama bu sefer…

Çekmecedeki Kutu

Oturuyorum öyle, uyku yok. Olmuyor zaten, biliyorsun. Gözümü kapatsam senin o kapıda belirdiğin an aklıma geliyor; hani sanki hiç gitmemişsin gibi, hiçbir şey olmamış gibi bakışın. O bakışı unutamıyorum. Kalktım…