Bu saatte uyanınca önce yastığın öbür ucuna bakıyorum, alışkanlık işte.
Bu saatte uyanınca önce yastığın öbür ucuna bakıyorum, alışkanlık işte. Sonra telefon. Yine bir şey yok.
Sen dönerken hiç beklemezdin, kapıda biterdin. Şimdi ben kapıyı dinliyorum, kapıdan ses yok.
Kızmıyorum artık. Kızamıyorum. O şarkıyı hâlâ açmadım, açmayacağım da. Ama sildiğim de yok, orada duruyor.
Beklemiyorum, tamam mı? Sadece her seste önce sana bakıyorum.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.