#söyleyememek

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Perde kapalı, dışarıda yağmur var mı yok mu bilmiyorum. Cebimdeki fotoğrafı çıkardım yine. Hani şu köşesi kıvrılmış, biraz solmuş olan. Her seferinde aynı şeye bakıyorum: senin gülüşün. Kaç…

O masayı hâlâ görüyorum

Öğleden sonra pencereden dışarı bakıyorum. Yağmur yağıyor. İnce ince. Sen yoksun ya, yağmur bile başka yağıyor sanki. O gün de böyleydi hava. Çay bahçesine oturduk. Ben elimi bardağa uzattım, elim titriyordu. Sen fark…

Bugün yine o çay bahçesini düşündüm. O masayı. Hani şu köşedeki, gölgesi üstüne düşen. O gün hava tam böyleydi işte, martın ortası, güneş var ama ısıtmıyor. Ellerim titriyordu, hatırlıyor musun. Çayı zor tuttum, bardak…

Canım, bu saatte uyumadım yine. Dolabı açtım, atkı elime geldi. Kokladım. Sana ait ne varsa orada saklıyorum galiba. Bugün doktor bir şeyler anlattı, ben dinler gibi yaptım. Sen elimi sıktın ya, ben sustum. Susarsam…

Bu gece yine telefonu elime aldım, mesaj kutusunu açtım. Boş. Tabii ki boş, ne bekliyordum ki. Ama işte her seferinde bir umut... sonra kendime kızıyorum, ya, kaç yıl oldu, hâlâ neyi bekliyorum? O gün gönderdiğin o…

Kırk üç kere yazıp sildiğim bir şey var

Annemin evindeyim, salonda, onun o eski koltuğunda, dizlerimde bir battaniye. Dışarıda şehrin o bitmeyen sesi var, bende de bitmeyen bir şey. Annem çay koydu, yanıma oturdu, sonra hiçbir şey sormadan kalktı. Kadın…

yüzüğü görmek istiyorum artık

Canım, bugün hastaneden çıkarken kapıda bir an sen bana gülümsedin ya... o gülümsemeyi eve kadar taşıdım, hâlâ duruyor içimde. Sabahtan beri düşünüyorum da, dün gece kutuya bir daha baktım. Yine açmadım. Ama bu sefer…

Yine uyku tutmadı. Yine o mesajı açtım. Duruyor işte. Silmedim, silemedim. 'Merhaba, dün gece için teşekkürler. Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim' yazmıştım. O kadar. Sadece bu. Ama parmağım sil tuşuna her gidişinde…

Bu Kadar Sakin Olması Beni Korkutuyor

Şu an yatağımda yatıyorum. Dışarıda yaz gecesi, pencere açık, bir yerlerden müzik sesi geliyor. Uyumam lazım ama olmuyor. İçimde bir şey var, adını koyamadığım. Koyuyorum aslında da, söylemek zor geliyor. Sana bir şey…

Sabah yedide uyandım, güneş daha perdeyi ısıtmamıştı. Kahve koydum, sonra içmeden bıraktım. Evin içinde bir şeyler yapmam lazım, biliyorum. Koliler duruyor, ben de onların etrafında dönüyorum. Dün akşam bir kutunun…

Gece yine açtım o taslağı. Okudum. Kapatamadım. Düğün tarihini almıştık, hatırlıyor musun? O akşam salonda, masaya imzayı atacaktık. Kalem elime geçti, tam imzayı atacakken kalkıp gittim. Kapıdan çıkarken arkamdan…

Hâlâ O Gece

Sevgili sen, Bunu yazıyorum çünkü artık tutamıyorum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o cümleyi bir yere bırakmam lazım, yoksa beni burada boğacak. Doğum günüydü. Hatırlıyor musun? Bütün gece yan yana oturduk ve tek kelime…

Kutunun dibinde

Dün gece yine açtım o çekmeceyi. Bir değil, iki değil. Alışkanlık oldu artık. O bileklik hâlâ orada. Etiketi bile duruyor. Takmadım hiç, sana da taktırmadım. O gece elimde tutuyordum, "sonra" dedim. Sonra olmadı işte…

Radyoda o şarkı

Yine o şarkı. Gece yarısını çoktan geçti, radyo kendi kendine çalıyor, ben yatağın kenarında öylece oturmuşum. Sesini duyar gibi oluyorum, o gülüşünü, bana "geleceğim" deyişini… ve yine o yazamadığım mektup geliyor…