Yine uyku tutmadı.
Yine uyku tutmadı. Yine o mesajı açtım. Duruyor işte. Silmedim, silemedim. 'Merhaba, dün gece için teşekkürler. Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim' yazmıştım. O kadar. Sadece bu. Ama parmağım sil tuşuna her gidişinde bir şey oluyor, basamıyorum. Sanki o mesaj giderse o gece de gidecek. Ben de… 🙈
O geceyi hatırlıyor musun? Masa kalabalıktı, herkes birbirine konuşuyordu, ben de tabağımdakiyle oynuyordum. Bir tek sen bana dönüp 'sen ne düşünüyorsun?' dedin. Yıllardır kimse sormamıştı bana onu. Bir an ne diyeceğimi bilemedim, sonra saçmaladım herhalde, çünkü ikimiz de güldük. Sonra durmadan güldük. Eve giderken arabada kendi kendime gülüyordum. Kendime şaşırdım. Yıllardır ilk kez hafiftim. 🥹
Sonra o akşam, sahilde. Ayakkabılarımı çıkarmıştım, kum hâlâ ayağımın altında gibi. Dalgalar geliyordu, ıslak kum soğuktu, üşüdüm ama söylemedim. Elimi tuttuğun an… canım, elimi bırakmadın, sımsıkı tuttun. Ben de parmaklarımı gevşetmedim. Hiç konuşmadık, ikimiz de susuyorduk, ama o susuş hiç rahatsız etmedi beni. Anladım. İkimiz de anladık.
Şimdi mutluyum. Gerçekten. Sabahları gözümü açınca ilk aklıma gelen sen oluyorsun, gülüyorum. Ama göğsümde bir yerde bir şey var, sıkışıyor. Ya bu da biterse… ya sen de gidersen. Sana söylesem mi diyorum, sonra diyorum ki mutluluğa gölge düşürmeyeyim. Böyle saçma bir denge işte. 🙈
Bugün yine indim sahile. Yalnızdım, sen yoktun, biliyorum işin vardı. Ama bu sefer oturdum, denize baktım, seni düşündüm. Hava sıcaktı, kum hâlâ aynı kum. İçimden dedim ki, bu adam beni kırabilir. Kırsın. Ben seninle kırılmaya razıyım. Yeter ki sen ol. 🙏
Seni seviyorum. Hem de çok. Bu korkuyla birlikte, bu mutlulukla birlikte, hepsi seninle. İyi ki o gece o masada sen vardın. İyi ki sormuştun bana o soruyu. 🌙
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
