Bu gece yine telefonu elime aldım, mesaj kutusunu açtım.
Bu gece yine telefonu elime aldım, mesaj kutusunu açtım. Boş. Tabii ki boş, ne bekliyordum ki. Ama işte her seferinde bir umut... sonra kendime kızıyorum, ya, kaç yıl oldu, hâlâ neyi bekliyorum?
O gün gönderdiğin o şarkıyı hâlâ dinliyorum. Geçen marketin ortasında çaldı, elimde poşetlerle olduğum yerde durdum. Şarkı yarım kaldı, ben de öyle. Sen bunu bilmiyorsun. Bilmeni de istemiyorum artık. İstemiyorum işte.
Ama bazen öyle bir an geliyor ki... keşke o gün "seni seviyorum" diyebilseydim be. İki kelime işte, iki kelime.
8,9
/ 10
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
