#söyleyememek

Yine o mesaj. "Nasılsın?" İki yıl sonra, gece yarısını çoktan geçmişken. Telefonu elime aldım, ekrandaki yazı hâlâ oradaydı, parmağım kaydırırken titriyordu. Bıraktım, tekrar aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Sildim…

Bu saate kadar uyumadım. Yine. O mesajı açtım. Son yazdığını. Kaç kere okudum bilmiyorum ya. Her seferinde aynı şeyi bekliyorum galiba. Altına bir şey eklenecek. Eklenmiyor işte. Bıraksam mı? Bilmiyorum. Sen hiç…

Bu akşam yine telefonu elime aldım, bir şey yazacakmışım gibi. Ekran açık, imleç yanıp sönüyor, ben de sana söyleyemediğim her şeyi o boşluğa döküyorum, sonra tek tek siliyorum. Kaç kere sildim saymadım. Sonunda…

Kardeşimin odasında oturuyorum, o uyudu, ben yine telefonu elime aldım. Yine. Aynı yerden açıyorum, aynı kaydı dinliyorum. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, neydi hatırlamıyorum bile, saçma bir şeydi. Ama…

Bugün o fotoğrafı yine açtım ya. Küçük olan yanıma geldi, "anne bu kim" dedi. Sustum be, sustum işte. O mesaj hâlâ duruyor, hiç göndermedim. İçinde ne yazdığını sen biliyorsun ama. Aslında bilmiyorsun. İşte en kötüsü…

Cebimdeki Fotoğraf

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Evin içinde bir sessizlik var, öyle bir sessizlik ki… kalkıp perdeyi araladım. Dışarıda rüzgâr var sadece. Ben de onu dinliyorum, o da beni. Bugün cebimdeki fotoğrafa yine baktım. Kaç kere…

Bu akşam yine aynı sofrada oturduk. Sen telefonuna bakıyordun, ben tabağımdaki yemeği karıştırıp durdum. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum bile. Bir ara başımı kaldırdım, sana baktım, sen hâlâ oradaydın ama yoktun işte…

Telefonumun en altında duruyor. O son mesajın. Bazen açıp okuyorum, kelimeleri ezberledim artık. Ama her seferinde aynı yerde takılıyorum. Cevap yazmıyorum. Parmaklarım klavyeye gidiyor, sonra vazgeçiyorum… Kaç ay oldu…

Kutunun dibinde

Dün gece yine açtım o çekmeceyi. Bir değil, iki değil. Alışkanlık oldu artık. O bileklik hâlâ orada. Etiketi bile duruyor. Takmadım hiç, sana da taktırmadım. O gece elimde tutuyordum, "sonra" dedim. Sonra olmadı işte…

sana yazmayı bırakamadım

Bu akşam yine o son mesaja döndüm, hani şu “hayırlısı olsun” dediğin mesaja; ben hâlâ içinden bir şey çıkarmaya çalışıyorum, sanki iki kelimenin arasında sakladığın bir şey varmış gibi 🙈 ve biliyorum yok, biliyorum…

Canım, yine uyuyorsun sen. Nefesini duyuyorum şuracıkta. Ben de yataktayım ama gözüme uyku girmiyor, içimden yazmak geliyor. Bugün bulaşıkları yıkarken aklıma geldi. Hani sen bazen arkamdan sessizce gelip çayı tezgâha…

Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım…

Canım, sana yazıyorum ama göndermeyeceğim. Biliyorum. Göndermeyeceğim işte. Dün akşam telefonuma bir mesaj düştü. İki kelime: "merhaba, nasılsın". Hepsi bu. Ekranda öylece duruyordu ve ben dakikalarca dokunamadım. Sanki…

Yine oturdum telefonun karşısına. Yazdım sildim, yazdım sildim... kaç oldu bilmiyorum. Ama artık şunu fark ettim, ben sana bir şey yazamıyorum. Çünkü yazarsam bir şeylerin değişeceğini biliyorum ya, işte ondan…

Gece Yarısı Balkonu

Zaten biliyorsun, canım. Bu saatte yine balkondayım. İçim de yanıyor işte. Hani şu ilk mesajın vardı ya... HANİ ŞU “günaydın” DİYE BAŞLAYAN O MESAJ!!! Sen attın, ben on kere okudum. Ekranı kapatıp açtım, hâlâ orada mı…