#söyleyememek

Yine o mesaja baktım. Hani şu son yazdığın. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım… Biliyorum, artık yazmayacaksın. Ama ben hâlâ bekliyorum işte. Keşke diyorum, keşke bir kere sesini duysaydım. Yüzünü değil, sesini…

Balkon kapısı açık, dışarıdan hâlâ o serinlik geliyor. Mayısın sonu artık yavaştan yazı çağırıyor, gündüz sıcak, akşam böyle işte. Ben yine buradayım, elimde telefon, aynı yerde duruyorum. O ses kaydını yine açtım…

Oynamak Zorunda Kaldım

Canım, bu gece yine o kına gecesini düşündüm. Hani senin gecendi, düğününden önceki gece. Ben en çok oynayanlardan biriydim, avuçlarım kınalıydı, gülüyordum, el çırpıyordum. Herkes bana bakıp "ne de mutlu" diyordu…

Yirmi Yıl Sonra Hâlâ Sen

Geçen hafta mutfakta çay koyuyordun. Sırtın bana dönüktü. Ben ocağın üstündeki buharın arkasından sana bakıyordum. Ensende beyaz bir tel vardı. Tek bir tel. Benim haberim yoktu, büyümüş, beklemiş orada. Boğazım…

Yine o şarkı çıktı karşıma. Kafede çalıyordu, bir elimde bardak, öylece kaldım işte. O gün o şarkıyı gönderdin, hâlâ dinliyorum. Her seferinde aynı şey oluyor, durup kalıyorum. Sen hiçbir şey demedin ya. Ben de demedim…

Yine o ekranın başındayım. Saat kaç olmuş bilmiyorum, telefonun ışığı yüzüme vuruyor, gözlerim yanıyor ama kapatamıyorum. O gün yazdığın mesajı açıyorum. Son yazdığın mesaj. "İyi geceler" demiştin sadece. O kadar basit…

Bir yıldan fazlası

Telefonu bırakıp duruyorum. Bir şey yazacaktım sana, ne yazacağımı bilmiyorum, o yüzden buraya yazıyorum. Belki okursun, belki okumazsın, belki de hiç göndermem. Bugün seninle konuşurken birden sustum, hatırladın mı…

Bu akşam yine mutfaktaydın. Çayı koydun, bardakları çıkardın, bana doğru döndüğünde gözlerin yorgundu ama gülümsedin. Ben de o an yine aynı şeyi düşündüm… bazı şeyler söylenmeden geçiyor. Geçen hafta ensendeki o beyazı…

Çekmecedeki mektup

Bu akşam yine sahildeydim. Hava kararmak üzereydi, deniz sakindi. O şarkı çalınca ayaklarım durdu işte. Yıllardır aynı yerde duruyorum senin yüzünden, bunu biliyor musun? Kızgın değilim artık. Ya da öyle sanıyorum. Ama…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

O kare

Sen kanepede uyuyorsun yine. Üzerine örttüm. Nefes alışını dinliyorum. Bu akşam albümü buldum. Hani şu eski olan. Açtım, orada o kare vardı. İlk gün. Arkadaşın doğum günü. Kalabalık bir masa, biz yan yana. Bilmiyordum…

Defterin arkası yine doldu

Gece yarısı oldu yine. Defteri açtım, kalem elimde, ama sana ne yazacağımı bilmiyorum. Bu aralar her akşam aynı şeyi yaşıyorum: oturuyorum, bir şeyler karalıyorum, sonra bir bakıyorum yazdıklarım hep aynı yere çıkıyor…

Sana Yazarken Saat Geç Oldu

Uzakta olan, Yine buradayım. Yazmayı bıraksam mı diye düşündüğüm gecelerden birinde, elimde telefon, yazacağımı bile bile açtım bu defteri. Nasıl anlatsam… gündüz iş güç, insanlar, kalabalık. Herkes bir şey söylüyor…

Bu gece sana kızmaya geldim

Bu gece sana kızmaya geldim, haberin olsun. Hepsini söyleyeceğim, yarın da pişman olurum belki ama şu an umurumda değil. Hani şu tişörtün var ya, hani en sevdiğin, hani bana "bu sende kalsın, bende bir tane daha var"…

Bugün o kutuyu yine elime aldım. Hani şu hiç veremediğim kutu var ya, işte o. Öğleden sonra evdeydim, canım sıkılıyordu, dolabın üstünde duruyordu, aldım. Açtım, kapadım. Bir şey değişmedi tabii ama insan yine de bir…