Yine o ekranın başındayım.

Yine o ekranın başındayım. Saat kaç olmuş bilmiyorum, telefonun ışığı yüzüme vuruyor, gözlerim yanıyor ama kapatamıyorum.

O gün yazdığın mesajı açıyorum. Son yazdığın mesaj. "İyi geceler" demiştin sadece. O kadar basit bir şey. O kadar normal. Sonra bir daha hiçbir şey yazmadın, ben de yazamadım..

Yazdım aslında. Bir sürü şey yazdım. Sonra sildim. Yazdım, sildim. O ekranın o boş beyaz yeri duruyor ya hani, yazdığın yazının göründüğü yer. Oraya yazıp duruyorum, sonra elim gidiyor siliyor.. Bir tek o ekran görüntüsü kalmış, ona bakıp duruyorum. Neden bilmiyorum, o görüntüde bile bir şey arıyorum sanki, bir şey söylemişsin de ben görememişim gibi..

Seni suçlamıyorum. Gerçekten. Biliyorsun, en başından beri uzaktı her şey. Sen orada ben burada, telefonlar, yollar falan… Ama ben o telefonla sabahladığım geceleri öyle bir tuttum ki, sanki hep öyle kalacakmış gibi. Sanki ekranındaki gülüşün bir yere gitmeyecekmiş gibi.

Gitmiş işte..

Kızgın değilim sana. Ama çok özledim. Çok özledim ve kime söyleyeceğimi bilmiyorum. Arkadaşlarıma desem "bırak artık" diyorlar, haklılar belki. Ama ben sana "bırak" diyemiyorum ki, sana hiçbir şey diyemiyorum zaten..

Şu çekmecede mektuplar duruyor. Birkaç tane. Göndermedim, gönderemem. İçinde bir sürü şey var, sana söyleyemediklerim. Bir gün belki..

Yok, bir gün diye bir şey yok galiba..

İyi geceler demeyeceğim bu sefer. Sadece.. iyi geceler. 🤍