#söyleyememek

Sabah yedide uyandım, güneş daha perdeyi ısıtmamıştı. Kahve koydum, sonra içmeden bıraktım. Evin içinde bir şeyler yapmam lazım, biliyorum. Koliler duruyor, ben de onların etrafında dönüyorum. Dün akşam bir kutunun…

Odamın penceresinden dışarı bakıyorum, sokak lambası hâlâ yanıyor, kimse geçmiyor. Herkes uyudu, bir ben uyuyamıyorum. Telefonu elime aldım yine. Ne diye aldım bilmiyorum. Açtım, o mesaja geldim. Hani şu son mesaja…

Bu sabah yine o kayıt

Sabah erkenden uyandım, güneş daha perdeyi aydınlatmamıştı. Elimi telefona attım, hani olur ya bir bildirim vardır diye. Yok. Hep yok zaten. Sonra o kayda gittim, parmağım bekledi bir süre, dokunsam mı dokunmasam mı…

Canım, bugün annemdeydik ya. Hani şu eski çaydanlık var ya, sen bilirsin, onu çıkardı. Ben de mutfakta dururken bir an gözüm doldu, sana söylemedim. Niye ağladım bilmiyorum. Belki yorgunluk, belki başka bir şey…

Defterin arkası yine doldu

Gece yarısı oldu yine. Defteri açtım, kalem elimde, ama sana ne yazacağımı bilmiyorum. Bu aralar her akşam aynı şeyi yaşıyorum: oturuyorum, bir şeyler karalıyorum, sonra bir bakıyorum yazdıklarım hep aynı yere çıkıyor…

Bugün yine seni gördüm. Sen değildin ama sendin işte. Metroda, karşımdaki bankta oturuyordu, telefonuna bakıyordu ve başını tam o eğdiğinde ensesindeki saç çizgisi aynıydı. Bir saniye içim bir tuhaf oldu, sonra güldüm…

Eski mesajları yine açtım. Baştan sona okudum, hiçbir şey atlamadan. Senin yazdığın o son "iyi geceler" hâlâ orada duruyor, ben de hâlâ ona cevap vermek istiyorum. 🙈 O kutu hâlâ çekmecede. Açmadım, açamadım. İçinde ne…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava hâlâ aydınlık. Yaz gelince günler uzuyor ya, ben de ne zamandır fark etmedim bunu. Bugün annemle oturduk, çay demledi. Bir ara bana baktı, "ne düşünüyorsun" dedi. "Hiç"…

Sana yazmadığım mektup

Merhaba be, Fotoğraflara bakarken yine ona takıldım. Hani şu düğünde çekilen, senin kuzeninin yanında durduğun, gülüşünün yarısı gözünde kalmış olan. Şuna bir baksana, hâlâ telefonumda duruyor. Silmedim işte. Silmeyi…

iki kelime

Uyumam gerekiyor ama telefon elden düşmüyor. Ekranda iki kelime duruyor. Sadece iki kelime: "naber, nasılsın?" Bütün gece bunu mu düşünecektim yani.. Şu an sana kızgın mıyım, umutlu muyum, yoksa sadece yorgun muyum…

Sana Yazarken Saat Geç Oldu

Uzakta olan, Yine buradayım. Yazmayı bıraksam mı diye düşündüğüm gecelerden birinde, elimde telefon, yazacağımı bile bile açtım bu defteri. Nasıl anlatsam… gündüz iş güç, insanlar, kalabalık. Herkes bir şey söylüyor…

Yine o mesaja baktım. Açmadım. Açamadım. Ekranda adın duruyor, ben de öyle... dokunmadan, sadece bakarak. BİR SATIR YÜZÜNDEN NEDEN BU KADAR TİTRİYORUM?! 'Yolun açık olsun' yazmışsın. O kadar. Üç kelimeyle beni kapının…

Gece yarısı. Uyku yok. Kafamda dönen tek şey: o dondurma. Hani elimde tuttuğum, erimesin diye aceleyle getirdiğim. Sana uzatacaktım. "Al" diyecektim, sonra "aslında ben sana daha fazlasını..." Arkadaşlar geldi. ALLAH'IM…

Bu saatte uyanık olan tek kişi benim herhalde. Ev sessiz, annem uyudu, bulaşık makinesi bile sustu. Ben de oturdum yine o mesajın karşısına. Yazdım, sildim, bir daha yazdım. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı yerde duruyorum…

O kare

Gece yarısı oldu. Uyku yok. Galeriyi açtım, parmağım kendi kendine kaydırıyor. Ta ki o kareye gelene kadar. Konserde çektiğim fotoğraf. Hani şu senin omzun omzuma değerken çektiğim. Sahne görünüyor karede, ışıklar…