#söyleyememek

Bu saatte uyku yok. Gözümü kapatsam o gün geliyor. Otobüs durağındaydık, sen gidiyordun, ben arkandan bakakaldım. 'Kal' diyemedim. Sadece 'iyi yolculuklar' dedim. İYİ GİT! Sanki içimden kopan şey o iki kelimeydi 😔 Sen…

Yine bi pazar gecesi, yine seninle konuşuyorum. Kimse duymuyor, sen de duymuyorsun biliyorum ama olsun. Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? O yarım kalan mektup. O gece yazmaya başlamıştım, sabaha karşıydı, ışıklar…

Sesin hâlâ burada

Annem uyudu. Ev sessiz. Ben yine telefonu elime aldım. O pencereyi açtım. Boş. Sadece son yazdığım 'iyi geceler' duruyor orada. Cevap yok. Üç aydır yok. Biliyorum, açmamalıyım artık. Biliyorum 🙈 Sonra ses kaydına…

Kızgınım sana. Hem de öyle bir kızgınım ki anlatamam. Ne kavga ettik ne konuştuk, bir sabah kalktım, yoktun. Bir mesaj bile bırakmadın. İnsan giderken bir cümle bırakır be. "Bitti" der, "yapamıyorum" der, ne bileyim…

Bu sefer farklı bir durak

Bugün başka bir durakta otobüs bekledim. İlk kez. Ama beynim yine onu buldu, şaşırmadım artık 🙈 Telefonu cebimden çıkardım. Koydum. Çıkardım. Koydum. Ya ben o akşam bir şey yazsaydım ya? İki kelime be, iki kelime… Sonra…

Neyse işte... bu sabah telefonu elime aldım, sana yazacaktım canım. İki satır yazdım, sildim. Bir daha yazdım, yine sildim 🙈 Sen sofrada eski sevgilinden bahsediyordun ya. Ben de gülümsüyordum. O gülümseme hâlâ içimde…

Bu akşam çocuklar erken yattı. Mutfakta çayım soğuyor, ben hâlâ karşısında oturuyorum. Elimi uzatıp telefonu aldım, o fotoğrafa gittim yine. Bizim düğün fotoğrafımız. Sen smokinle gülüyorsun, ben de o kadar mutluyum…

Dün gece yine uyuyamadım. O fotoğrafları açtım yine. Bir tanesinde gülüyorsun ya, hani şu gözlerin kısıldığı an var ya... işte ona baktım uzun uzun. Yanındaki kişiye değil, sana. Sadece sana. Ne tuhaf, değil mi…

İki Kelimenin Altında Ne Var

Canım, hâlâ o iki kelimenin içindeyim. "Merhaba, nasılsın." Bu kadar işte. Ama ben o iki kelimenin altında yılları görüyorum ya, belki de sorun bende. 🙈 Akşam oldu, hava yeni serinledi. Telefonu elime alıyorum…

geçen sene bu zamanlar

Geçen sene bu zamanlar tanışmıştık ya hani, o kalabalığın içinde bir tek seninle gülmüştüm. Şimdi düşünüyorum da, o gün her şey belliymiş de ben anlamamışım. Salaklık bende işte, ne diyeyim. Bugün yine açtım o…

Bugün annemin evindeydim. Hani şu eski balkonlu, çamaşır iplerinin hâlâ durduğu ev... Kenarından sarkan örtüleri topluyordum, elim boşluğa gitti, balkonun demirine tutundum. Sonbahar gelmiş meğer. Ben nerede kaldım, hiç…

O Paket

Biliyor musun, bu saatte hâlâ uyanık olmamın tek sebebi sensin. Yine vapurdayım. Gece vapurunda. Hani şu bizim hiç binemediğimiz, hep ertelediğimiz vapur var ya... İşte ben artık ona tek başıma biniyorum. Her seferinde…

Hâlâ o kapıyı duyuyorum

Yatağa uzandım ama uyku yok. Telefonu elime aldım, sonra bıraktım, sonra yine aldım. Ya ben ne yapıyorum böyle, bilmiyorum. Eski mesajlara girdim yine. Hani şu senin 'özledim' yazdığın mesajlar var ya… hepsi orada…

Düğün Işıkları

Havalar serinlemeye başladı ya, hani akşam olunca insan bir üşür, bir de içi sızlar ya. Bugün öyle bir akşam işte. Kafamda hâlâ o düğün salonunun ışıkları, o kalabalık, bir de senin o köşede duruşun var. Geçen hafta…

Bu saatlerde hep aynı şey oluyor. Uyku tutmuyor, telefonu elime alıyorum, oradan oraya bakıyorum… ve bir yerde karşıma sen çıkıyorsun. Yine. O fotoğraf. Yüzüğün. Elini nasıl tuttuğunu gördüm. Bir de gülüşün var ya hani…