#söyleyememek

Bugün telefonu elime aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Yine sildim. O mesaj hâlâ taslakta duruyor. Kaç yıl oldu, hâlâ orada. Hiç göndermedim. Göndermeyeceğim de galiba… Üniversitenin ilk günü. Aynı sıra. Sen bana…

canım, yine telefonu elime aldım, kendime engel olamadım. hâlâ o eski mesajlara bakıyorum. iki yıl boyunca her akşam aynı saatte yazdıklarını tek tek okuyorum, hâlâ duruyorlar orada. sen onlar gibi değilsin, sen çoktan…

Mutfaktan geçerken bardağını gördüm tezgâhta. Yıkamamışsın. Ben de yıkamadım. İkimizin birbirine bıraktığı şeyler bunlar artık; bardak, tabak, bir de o sessizlik. Geçenlerde ilk yılki fotoğrafa denk geldim yine. O gece…

İki simit kadar yakın

Bu gece canım sıkkın. Sebebi yok, kimse bir şey yapmadı. Sadece içimde bir yer var, orası hep seninle dolu ve bazen taşıyor, biliyor musun… Bir düğündeydim bu akşam. Uzak bir akrabanın düğünü işte. Müzik çalıyordu…

Çekmecedeki Bileklik

Bugün yine o çekmeceyi açtım. Bilerek açtım, kendime eziyet olsun diye. Bileklik hâlâ orada, kutunun içinde, hiç takılmamış. Senin bileğine hiç değmedi. Ben onu alırken hayalini kurmuştum, hatırlıyor musun? Sana…

Çekmecedeki Kutu

Oturuyorum öyle, uyku yok. Olmuyor zaten, biliyorsun. Gözümü kapatsam senin o kapıda belirdiğin an aklıma geliyor; hani sanki hiç gitmemişsin gibi, hiçbir şey olmamış gibi bakışın. O bakışı unutamıyorum. Kalktım…

Gel artık, yeter

Pazar gecesi bu. Yarın yine bir hafta başlayacak. Herkes yarını düşünürken ben seni düşünüyorum. Utanmıyorum artık bunu söylemekten. Sevgilim, saat kaç oldu haberin yok. Bende bir uçurum var, her gece biraz daha…

O ses kaydı hâlâ orada

Öğleden sonra. Evdeyim. Annem mutfakta tencere tıkırdatıyor, bana bir şeyler soruyor, ben yarım kulakla dinliyorum. Sonra telefonum titriyor. Kalbim öyle bir kalkıyor ki... Bakıyorum. Bir bankadan mesaj. Sadece bir…

Kendime bile söyleyemiyorum

Ya... bunu bir yere yazmam lazım artık, içimde tutmaktan yoruldum. Üç ay oldu. Üç ay. Bazen dün gibi geliyor, bazen de o otobüs durağı çok uzak bir yerde kalmış gibi. Hani yağmuru beklerken ilk kez konuştuğumuz o durak…

Geçen sene bu gece

Geçen sene bu gece... ya bilmiyorum be, belki de tam bir sene oldu, belki bir gün fazla. Ama ben o geceden beri aynı yerde sayıyorum, sen ise çoktan başka bir yere gittin. Hani şu bizim ilk gün oturduğumuz sıra var ya…

Bu akşam yine açtım o mesajları. Hani şu silmeye elim varmayan, okuyunca hiçbir şeyi değiştirmeyen ama kapatamadığım o uzun uzun yazışmalarımızı. Sana hep 'sen' derim ben, ismini yazmam, çünkü ismini yazınca biri…

Dün gece yine rüyamda seni gördüm. Bu sefer elinde mektup yoktu, karşımda duruyordun, gülüyordun. Uyanınca bir süre tavana baktım, o gülüş gözümden gitmedi 😔 Kalktım, perdeyi açtım, sabah ışığı odaya doldu ama benim…

Hâlâ

Gece yarısı oldu yine. Uyudun, nefesin duyuluyor. Ben yanında uyanık yatıyorum ya, işte o düğün gecesi aklımda. Kapının önünde sabaha kadar konuşmuştuk. Dans etmemiştik ama gerek de yoktu. Sen gülünce her şey tamamdı…

Çocukları yatırdım, ev sessizleşti yine. Bu sessizlik başkaydı eskiden, şimdi başka. Neyse. Dolabı toplarken bi kutu buldum, en altta kalmış. İçinden düğün fotoğrafımız çıktı. O gülüşünü unutmuşum ya, unutmuşum derken…

Fotoğraftaki o gülüş

Telefonun ışığında hâlâ o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu düğünden kalma olan. Arka planda benim yüzümde hiç tanımadığım bir gülüş, senin elinde tuttuğun o bardak, bir de aramızda kalan mesafe. Fotoğrafı her açtığımda önce…