#kırgınlık

Sana hiç gönderemediğim ses

Bugün yine o fincanla başladım güne. Hani şu kenarı çatlak olanla. Ekran görüntüsü hâlâ orada, aynı yerde duruyor; "artık yeter" yazmıştın ya hani, sonuna bir nokta bile koymamıştın. Nokta koymamışsın işte, be. Sanki…

Galeride yine o kareye geldim. Üç yıl önce düğün gecesi çekilmiş, sen gülümserken ben kafamı sana yaslamışım. O gece hiç ayrılmamıştık ya, bütün gece. Şimdi birbirimize sadece bir fotoğraftan bakıyoruz. Söyleyecektim…

O hediyeyi hâlâ saklıyorum

Eski sevgilim… yine bu saatte seni düşünüyorum. Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım biliyorum ama beynimin içinde bir ses susmuyor. O ses senin sesin. O silmek için saatlerce uğraştığım, sonra dayanamayıp geri…

canım, yine uyuyamadım. saat kaç bilmiyorum, telefonu ters çevirdim ki görmeyeyim.. ama içimden bir ses hep aynı şeyi sayıyor: kaç gün oldu konuşmayalı. iki gün mü, üç mü.. bilmiyorum işte. saymayı bıraktım ama…

Oğlum uyudu. Mutfakta çay demledim, tek başıma içiyorum. Anneler Günü bugün. Kimse sormadı, ben de kimseye söylemedim. Sabah oğlum yatağa geldi, elinde kâğıttan bir şey. "Anne sana çiçek yaptım" dedi. Yapıştırıcı hâlâ…

Telefonun galerisini temizlerken o fotoğrafı sildim. Doğrusu sildim sandım. Sonra baktım, çöp kutusunda duruyordu. Bir arkadaşımın doğum günü. Mumları üflerken bana bakmıştın. Ben de sana gülümsemiştim. O kadar. O…

Yine kutuyu açtım. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum, saymayı bıraktım artık. Yüzük duruyor içinde, ben duruyorum karşısında, ikimiz de birbirimize bakıyoruz öylece. Sonra bir yerde ben gülmeye başlıyorum. Sen olsan…

Kalemin hâlâ bende

Bugün o kalemi elime aldım yine. Hani şu ilk gün uzattığın. Ucunu açtım, yazdım, sildim, yine yazdım. Aptalım galiba. İki yıl geçti, hâlâ bir kalemin peşindeyim. Ya, gerçekten aptalım. Akşam oldu, dışarıda hava karardı…

Bir yıldan fazlası

Telefonu bırakıp duruyorum. Bir şey yazacaktım sana, ne yazacağımı bilmiyorum, o yüzden buraya yazıyorum. Belki okursun, belki okumazsın, belki de hiç göndermem. Bugün seninle konuşurken birden sustum, hatırladın mı…

Hâlâ Kızgınım, Hâlâ Âşık

Yine o sahildeyim canım. Hani şu martıların simit için birbirini ittiği, benim de her akşamüstü kendimi oraya attığım yer. Bugün bir tanesi bana öyle bir baktı ki... ya, ne diyeceğim biliyor musun? Sana sorar gibi. "O…

Hâlâ duruyor. Silmedim. Kaç kere parmağım gitti o kutuya, kaç kere “artık yeter” dedim ama silemedim… Bütün bir ilişkiyi bitiren o iki satır, telefonumda öylece duruyor. Sen gittin, o kaldı. Bazen gece yarısı oluyor…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O fotoğrafı yine açtım. Hani şu ilk gün çekindiğimiz, ikimizin de gülmeye çalıştığı ama beceremediği fotoğraf. İki yıl oldu ya. İki koca yıl. O gün uzattığın kalem hâlâ çekmecemde. Bazen açıp bakıyorum. Sadece bir kalem…

sevgili, bu gece yine seni düşünüyorum. Kaç yıl oldu, saymayı bıraktım. Ama Kordon'da o gece yürüdüğümüz yol aklımda. Ayakkabılarımın taşlara vurduğu ses bile. Bir de midye aldığımızı hatırlıyorum, ben limonu fazla…