#kırgınlık

Çekmecedeki Bileklik

Bugün yine o çekmeceyi açtım. Bilerek açtım, kendime eziyet olsun diye. Bileklik hâlâ orada, kutunun içinde, hiç takılmamış. Senin bileğine hiç değmedi. Ben onu alırken hayalini kurmuştum, hatırlıyor musun? Sana…

Kendime bile söyleyemiyorum

Ya... bunu bir yere yazmam lazım artık, içimde tutmaktan yoruldum. Üç ay oldu. Üç ay. Bazen dün gibi geliyor, bazen de o otobüs durağı çok uzak bir yerde kalmış gibi. Hani yağmuru beklerken ilk kez konuştuğumuz o durak…

Geçen sene bu gece

Geçen sene bu gece... ya bilmiyorum be, belki de tam bir sene oldu, belki bir gün fazla. Ama ben o geceden beri aynı yerde sayıyorum, sen ise çoktan başka bir yere gittin. Hani şu bizim ilk gün oturduğumuz sıra var ya…

Bu akşam yine açtım o mesajları. Hani şu silmeye elim varmayan, okuyunca hiçbir şeyi değiştirmeyen ama kapatamadığım o uzun uzun yazışmalarımızı. Sana hep 'sen' derim ben, ismini yazmam, çünkü ismini yazınca biri…

Az önce yine o fotoğrafa baktım. Dolabın arkasından çıkalı bir yıl oldu neredeyse. İkimiz de gülüyoruz ya... o gülüşler bana ait değil gibi. Sana kızgın değilim artık. Yoruldum sadece. Aynı evin içinde iki yabancı…

Bugün bir kargo bekledim. Gelmedi. Zil her çaldığında koştum. Üç kere. Sonra oturdum, kendime güldüm. Ne bekliyordum ki? Bir koli mi gelecekti, içinden bir özür mü çıkacaktı? Yok. Hayat böyle değil. Biliyorum. Ama insan…

O fotoğraf yine açık önümde. İkimiz de gülüyoruz ya.. ama gözlerimiz başka yerde. Bunu ilk kez geçen hafta fark ettim, elimde çay bardağı, öyle oturuyordum. Kendi kendime güldüm sonra. Neden güldüm bilmiyorum. Hani o…

İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan. Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne…

Bugün mutfakta bir şey oldu. Bulaşıkları yıkıyordum, küçük oğlan arkamdan geldi, "baba ne zaman gelecek" diye sordu. Ben de her zamanki gibi "bilmiyorum, canım" dedim. Sonra o sustu, ben sustum. Ama içimde bir şey…

Sofrada Tek Kişi

Hanım, bu akşam yemeği yine tek tabakta yedim. Senin tabağın dolapta duruyor, masaya koymadım. Masada tek tabak var; benimki. Bugün pazardı, bir şey yapmadım. Abim aradı, "ne o, yalnız mı oturuyorsun" dedi, "yoğunum"…

Canım, uyuyamadım yine. Kalktım, masaya oturdum; yüzük hâlâ orada, ilk günkü yerinde duruyor. Biliyorum, kaldır artık diyorsun içinden. Kaldıramıyorum… Bugün bir an, telefonu elime aldım. Son mesajın hâlâ orada…

Bugün oğlunun doğum günüydü. Benim oğlumun değil, senin oğlunun. Takvimden baktım, sessizce. Kimseye bir şey söylemedim. Ama içimde bir yer hâlâ o günü, o şarkıyı, o telefonun çalmayışını taşıyor. Sen o gün aramadın ya…

ters çevrilen telefon

Öğleden sonra evdeyim, perdeyi çekmedim bile. Güneş yerlerde, ben kanepedeyim. Telefon masada yüzü yukarı bakıyor. Ne tuhaf, artık yüzü yukarı bakan her telefon bana seni hatırlatıyor. Çünkü seninki hep ters dururdu…

O akşam yine telefona koştum. Sesin yorgundu. Ben de bir şey diyemedim, sustum. Bir şey söyleyecektin. Başladın, yarım bıraktın. "İyi geceler" dedin, kapattın. O gece sabaha kadar oturdum. Mutfaktaki şu eski sandalyede…

Yine mi sen

Akşamüstü markete indim, kasada çalan o şarkı… ya o şarkı işte. Bir an elimdeki poşeti unuttum, kaldım öyle. Nefret ediyorum senden, biliyor musun? Ama gülümsemeden de geçemedim, salak gibi. 🙈 Dün gece de telefona…