#söyleyememek

O gülüşü hâlâ duyuyorum

Bu gece yine o kaydı açtım. Bilmem kaçıncı kez. Önce kızdım sana, yine. Sonra gülüşün geldi, dalgaların arasından, ve ben yine eridim. Her seferinde aynı şey oluyor, hiç şaşırmıyorum artık. İnsan kendi kendine bu kadar…

O kare

Sen kanepede uyuyorsun yine. Üzerine örttüm. Nefes alışını dinliyorum. Bu akşam albümü buldum. Hani şu eski olan. Açtım, orada o kare vardı. İlk gün. Arkadaşın doğum günü. Kalabalık bir masa, biz yan yana. Bilmiyordum…

Gece yarısı oldu yine. Herkes uyuyor, ben o fotoğrafa bakıyorum. Ya... o gülüşlerin hâlâ orada duruyor işte. İkimiz de gülüyoruz, hiçbir şey olmamış gibi 🙈 Sen hiç geç kalmadın bana. Hep bekledin beni. Ben hep geç…

Bu saatlerde hep aynı şey oluyor. Uyku tutmuyor, telefonu elime alıyorum, oradan oraya bakıyorum… ve bir yerde karşıma sen çıkıyorsun. Yine. O fotoğraf. Yüzüğün. Elini nasıl tuttuğunu gördüm. Bir de gülüşün var ya hani…

Sana hiç gönderemediğim mektup

Yine o fotoğrafı açtım. Hani kantinde yan yana oturduğumuz o ilk gün, biri bizi çekmişti de ikimiz de kameraya bakmamıştık. Ben sana bakmışım, sen gözlerini kısmışsın. Yıllardır o fotoğraf bende duruyor, ne…

Az önce mutfakta su içmeye kalktım. Bardağı bırakırken elimin altında telefon vardı, açtım, kapattım. Bir şey yapmadan da yapmış gibi oluyor insan, biliyorsun. Bu yazıyı yazarken aklıma yine o akşam geldi. Kıştı, otobüs…

Az önce yine o kolyeyi düşündüm. Açmadım bile çekmeceyi, sadece elimi üstüne koydum. Kapattım. O kadar. Bir sene önce bugün… ne biliyorum, tam bir sene mi? Saymadım. Saymayı bıraktım sonunda. Ama takvimde bir yer var…

canım, biliyor musun… bugün yine açtım o mesajı. "bu sefer farklı" yazmıştın. okudum, kapattım. okudum, kapattım. ya ben ne yapıyorum işte… 🙈 her dönüşünde kapıda sen varsın, ben de sevinsem mi korksam mı bilemiyorum…

yüzüğü görmek istiyorum artık

Canım, bugün hastaneden çıkarken kapıda bir an sen bana gülümsedin ya... o gülümsemeyi eve kadar taşıdım, hâlâ duruyor içimde. Sabahtan beri düşünüyorum da, dün gece kutuya bir daha baktım. Yine açmadım. Ama bu sefer…

Kalem Sende Kalsın

Bugün bir kalem aldım elime. Adi bir şey. Şeffaf gövdeli, ucuz, yazarken tıkırdayan cinsten. Bir de o gün sana uzattığım kalemi düşündüm. Hani şu ilk gün, sen sıraya oturmuşsun, çantandan kalem çıkarıyorsun, yok. Bir…

gece yarısını geçti, ev sessiz, kutu yine çekmecede duruyor. canım biliyor musun bugün açmaya çalıştım, elim gitmedi, bıraktım. iyi olacağız diyeceğim, biliyorum diyeceğim ama sözüm ağzımda kalıyor.. sonra susuyorum…

Belki bir gün okursun

Bugün evdeyim, iş yok, güç yok. Annemle oturduk, o çay koydu, ben camdan dışarı baktım. Hava sıcak, bunaltıcı, ama içim tuhaf bir şekilde sakin. Hani kavga edersin, sonra bir köşeye çekilip oturursun ya, işte öyleyim…

Bugün yine o fotoğrafı açtım. Kütüphanenin önünde çekilmiş.. güneş tam gözüne vurmuş, gözlerini kısmışsın. Ben hatırlıyorum o günü. Sen hatırlıyor musun, bilmiyorum. İki yıl boyunca her şeyini biliyordum senin. Kaçta…

Sabah erken uyandım yine. Perdeyi açmadım. Yatağın boş tarafına baktım, alışkanlık işte. Sen gideli de bir süre oldu ama benim gözüm hâlâ orada takılıyor. Dün gece telefonu elime aldım. Sesli mesaj. Hâlâ orada, hâlâ…

Bugün yine açtım o mesajı. Tek satır: "Ben evleniyorum." Bu kadar. Ne bir açıklama, ne bir soru, ne bir "nasılsın" bile yok. Sadece o iki kelime. Ve ben yine aynı yerde kaldım. Hani insan bazen kendi kendine konuşur ya…