#söyleyememek

Kırk üç kere yazıp sildiğim bir şey var

Annemin evindeyim, salonda, onun o eski koltuğunda, dizlerimde bir battaniye. Dışarıda şehrin o bitmeyen sesi var, bende de bitmeyen bir şey. Annem çay koydu, yanıma oturdu, sonra hiçbir şey sormadan kalktı. Kadın…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım. Bir yerlerde bir kapı var, biliyorsun. Üç kez kapandı üçünde de ben kapattım. Sen açtın. İlkinde elinde çiçekle geldin, o çiçeği ben hâlâ kuruttuğum hâlde saklıyorum. Niye…

Bugün yine o kitabı elime aldım. Çekmeceden çıkarıp kapağına baktım, sonra geri koydum. Kaçıncı kez, bilmiyorum. Doğum gününden bir gün önce almıştım. Kitapçıda rafların arasında yarım saat dolaştım, elime beş kitap…

Hâlâ o kapıyı duyuyorum

Yatağa uzandım ama uyku yok. Telefonu elime aldım, sonra bıraktım, sonra yine aldım. Ya ben ne yapıyorum böyle, bilmiyorum. Eski mesajlara girdim yine. Hani şu senin 'özledim' yazdığın mesajlar var ya… hepsi orada…

Balkon

Bugün balkona çıktım, çayı koydum, karşıdaki damın üstünde bir kedi uyuyor. Öğleden sonra böyle işte, ne sıcak ne serin. Yine o ekran görüntüsü. Açtım, kapattım. Açtım, kapattım. Bir cümle daha yazsam değişir miydi…

Telefonu açtım yine. Yazdığım o mesaj orada duruyor, göndere basmadan. Kaç kere okudum bilmiyorum, her seferinde bir cümlesini silmek istiyorum, sonra vazgeçiyorum.. Akşam oldu, hava karardı. Eylül geldi işte. Sen hâlâ…

Yine o çekmeceyi açtım. Gece yarısı, ne işim vardı orada bilmiyorum. O bileklik hâlâ orada. Hiç takmadım. Düğünden kalma, hani şu senin "tak da bir şeyler hatırla" dediğin… takmadım işte. Şimdi de takamıyorum. Bir kere…

Hâlâ Tamamlanmayan Cümle

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Herkes yattı, ev sessiz, benim içimdeki o cümle hâlâ orada duruyor. Hani şu bitiremediğim cümle. Gecenin bu vaktinde seni düşünmemek için kendime söz vermiştim, ama tutamadım işte 🙈 Telefonu…

O Masaya Bir Daha Oturmayacağız

sana yazıyorum çünkü başka türlü söyleyemiyorum. telefonda konuşsam sesim titrer, yüz yüze gelsek zaten hiçbir şey diyemem, biliyo'sun. kelimeleri yazınca en azından bir sıraya giriyolar. yazdıktan sonra da siliyorum…

Düğün Işıkları

Havalar serinlemeye başladı ya, hani akşam olunca insan bir üşür, bir de içi sızlar ya. Bugün öyle bir akşam işte. Kafamda hâlâ o düğün salonunun ışıkları, o kalabalık, bir de senin o köşede duruşun var. Geçen hafta…

Eylül yaklaşırken

Eski sevgilim… yine buradayım. Bu gece evdeyim, annem erkenden yattı, ben de kendime bir çay demledim ama soğumasını beklerken yine sana daldım işte. Yaz bitiyor ya, hani şu akşamüstü hafif serinlik gelir, insanın içi…

Kütüphanenin o masası

Bugün o yolu tuttum yine. Kütüphanenin önünden geçerken ayaklarım durdu. İçeride kimse yoktu, masalar boştu. Senin oturduğun masa da boştu. İki yıl boyunca aynı masaya oturmuştun. Ben de karşına geçip kitap açmış gibi…

Kulağımda hâlâ o ses

Bugün yine dinledim. O ses kaydını. Hani şu en son konuştuğumuz günün kaydı. Sen 'artık dayanamıyorum' demiştin ya. Ben hâlâ oradayım. Sen çoktan gittin, ben o cümlede takılı kaldım. Bazen diyorum ki silelim artık…

O masaya bir daha oturamadım

Bu saatte uyumak mümkün değil. Dışarıda yaz bitiyor, ben hâlâ aynı akşamın içindeyim. Bugün nedense seni çok aradım. Arasam mı diye düşündüm ama... arasam ne diyeceğim ki, işte öyle. Hatırlıyor musun, o düğünde ilk…

Yaz bitti sayılır. Akşam serinliği girdi içeri, perde kıpırdadı. Ben de kalktım, pencereyi kapattım. Sonra oturdum yine. Bugün o fotoğrafı açtım. Fotoğraf değil aslında, bi videodan kalma bi kare. O sokak, o saat, sen…