#söyleyememek

Bugün annemin yanında oturuyordum, balkonda. O da sessizdi, ben de. Bir ara elini omzuma koydu, hiçbir şey söylemedi. İşte o an dayanamadım, kalkıp iskeleye indim. Bilirsin, seninle ilk tanıştığımız yer orası. Kitabın…

yağmur yine seni hatırlattı

Bu akşam yine yağmur başladı biliyor musun, camdan dışarı bakıp iki dakika hiçbir şey düşünmemeye çalıştım ama olmadı, hiç olmuyor, sen de biliyorsun olmadığını. Hani bir şehirde yaşarsın, yağmur yağar, sen yine o eski…

Sabah yine o kafeden geçtim. İçeri girmedim, camdan baktım sadece. O gün oturduğumuz masada şimdi başkaları var. İçim cız etti… cız etmek ne kelime, YANDI!! Seninle konuşamadım ya hani, o sustuğumuz an. İki kelime…

Canım, zaten biliyorsun. Bugün yine o ilk mesajı açtım. Hani şu 'günaydın, dün gece çok güldüm' diye başlayanı. Kaç yıl oldu, hâlâ duruyor orada. Ben de duruyorum işte. Öylece. Balkondayım. Sigara bitti, ben bitmedim. 🙈…

Mutfağın Işığı

Yine mutfaktayım. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum artık. Buzdolabının sesi, lavabodan damlayan su, bir de benim nefesim. Evin içinde uyuyan bir tek sen varsın, geri kalan her şey susuyor. Ben de susuyorum işte, burada…

Sesli Mesaj

Hanım, yine sesli mesaj bırakmışsın. Kaç kere dinledim bilmiyorum artık, sesin kafamda çalıyor. Bir de her seferinde "Yemek yedin mi?" diye soruyorsun ya, her seferinde aynı soru, ben çocuk muyum 🙃 Gündüz iyiydim…

Bu sabah yine açtım o taslağı. Açtım diyorum ama okumadım. Ekranda öylece duruyor, imleç yanıp sönüyor, ben sadece bakıyorum. Yıllardır orada. Sanki bir gün cesaret gelip de okuyacakmışım gibi. Gelmiyor işte. İnsan bazı…

O fotoğraftaki sen ve ben

Hâlâ o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu ilk gün çekildiğimiz fotoğraf var ya, aynı sıraya oturduğumuz o gün. Buz gibi bir sınıftı, ben titriyordum, sen geldin oturdun yanıma, hiç tanımadığın biriydim işte ama öyle bir…

Sen Uyurken

Yine mutfaktayım. Sen içeride uyuyorsun, nefesini dinliyorum ama duymuyorum, kapı kapalı. İlaçlarını içtin mi diye kontrol ettim, içmişsin. İyi. Saat kaç bilmiyorum, geç işte. Canım… sen. Bak yine karıştırdım. Neyse…

Bugün yine o fotoğrafı açtım. Silmedim biliyorsun. Silemedim. Arada bir açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum, sonra iki dakika geçiyor bir daha açıyorum. Sanki her bakışta bir şey değişecekmiş gibi. Değişmiyor. Hafta sonu…

Bu saatte uyanığım, yine

Yine uyandım. Gece yarısını çoktan geçmişti. Ev sessiz. Buzdolabının sesi bile fazla geliyor. Elim telefona gitti. Yine. Her sabah olduğu gibi. Ama bu saatte bir şey yazamam, yazmamalıyım. Uyuyorsundur. İyi ki…

Masada kalan

canım, yine o masadayım. gece yarısını geçti, ev sessiz, ben sessiz… yüzük hâlâ duruyor orada, sen bıraktığın gibi. dokunamıyorum. aylar oldu, hâlâ dokunamıyorum 🙈 o akşam “artık yürümez bu” dedin ya… hâlâ o cümlenin…

Sana alacaktım

Bu saatte uyanık olmak hep aynı yere çıkıyor. Yatağın kenarında oturuyorum, ekranın ışığı gözümü alıyor. Yazmayacağım dedim bugün. Kendi kendime söz verdim. Sonra yine buradayım. Mezuniyet yaklaşıyor. Herkes kep, cübbe…

Bu akşam çayı yine sen koydun

Bu akşam çayı yine sen koydun. Ben yine karşına oturdum. Sen bir şeyler anlattın, ben dinledim, arada güldüm. İçimde kalanlarsa hiç çıkmadı yerinden... Geçen hafta ensende bir tutam beyaz gördüm ya. Sen çayı koymaya…

Bir de utanmadan gülüyorum

Akşam oldu yine. Hani şu seninle konuştuğumuz saat. Hep aynı saatte buluşur gibi olurduk ya, işte o saat. Şimdi o saatte ben sadece fincanı yıkıyorum. Sonra telefonda duran o mesajın ekran görüntüsüne bakıyorum, sonra…