Bu akşam çayı yine sen koydun

Bu akşam çayı yine sen koydun. Ben yine karşına oturdum. Sen bir şeyler anlattın, ben dinledim, arada güldüm. İçimde kalanlarsa hiç çıkmadı yerinden...

Geçen hafta ensende bir tutam beyaz gördüm ya. Sen çayı koymaya devam ettin, ben öylece baktım kaldım. Bir şey söylemek istedim. Seni hâlâ seviyorum, ilk günkü gibi demek istedim. Diyemedim. Çayımı içtim, sustum. Kırk üç yaşındayım, koskoca adamım, karıma hâlâ âşık olduğumu söylemeye utanıyorum. Utandığım için kendime kızıyorum. İki kelime be. Ne var bunda? Ama olmuyor işte…

Hani o ilk gece. Arkadaşımın doğum gününde, o kalabalığın içinde sadece ikimiz konuşmuştuk. Sabaha kadar hiç susmamıştık. En sevdiğin mevsimi anlatmıştın, çocukken korktuğun şeyleri, gelecekten ne beklediğini. Ben dinledikçe sana daha çok bağlanmıştım. Bir ara elini masaya koymuştun, dayanamayıp tutmuştum. Kızmamıştın. Yirmi yıl oldu, hâlâ aynı anıyı dönüp duruyorum kafamda.

İki çocuk büyüttük, aynı evde uyandık, aynı sofrada yemek yedik. Ama her sabah seni yanımda uyurken görünce bir daha âşık oluyorum sana. Bunu söyleyemiyorum çünkü… bilmiyorum. Ne tuhaf, değil mi? İçimde tuttuğum şey bu kadar basitken ben bu kadar susuyorum.

Bugün bir ara yanımdan geçtin, saçını topluyordun. Ellerine baktım. O elleri yirmi yıl önce ilk kez tuttuğum geceyi hatırladım. Sen belki hatırlamıyorsun bile. Ben hâlâ oradayım.

Bu satırları yazarken sana ilk kez mektup yazıyorum gibi geliyor. Belki bir gün bunları okursun, belki hiç okumazsın. Ama bilmeni istiyorum: seni seviyorum. O kalabalıkta sadece seni gördüğüm günkü gibi. Allah seni benden almasın, bana seninle yaşlanmayı nasip etsin.

Şimdi kalkıp yanına gideceğim. Çayı bitirelim, belki biraz daha konuşuruz. Belki bu akşam söylerim. Belki yarın. Bilmiyorum…