Bir de utanmadan gülüyorum

Akşam oldu yine. Hani şu seninle konuştuğumuz saat. Hep aynı saatte buluşur gibi olurduk ya, işte o saat. Şimdi o saatte ben sadece fincanı yıkıyorum. Sonra telefonda duran o mesajın ekran görüntüsüne bakıyorum, sonra yüzümü buruşturup geri bırakıyorum. Alışkanlık be. İnsan bir şeye nasıl bu kadar alışır, hiç anlamıyorum.

Bugün fark ettim ki artık gülüyorum o vedaya. İlk zamanlar okuyunca boğazım düğümlenirdi, şimdi "artık yeter" deyişini okuyup kendi kendime söyleniyorum: yeter mi, yeter be. Sen yeter dedin, ben hâlâ aynı yerimde duruyorum. Utanmadan bir de gülüyorum hâlime. İşte böyle.

Aslında sana kızmam lazım, biliyorum. Sen istedin bunu, sen bitirdin. Ama kızamıyorum ya. Kızamıyorum çünkü o sesi duyduğum an her şey değişti. Hani o ilk aradığın gün. Ben seni kafamda öyle başka biri gibi kurmuştum ki, sesin çıkınca donakaldım. Sıcacıktı. Öyle sıcaktı ki, ben o sesi bir kere duyduktan sonra artık bu işin sanaldan ötesi olmayacağını anladım. Ve tam o an anladım ki sen de biliyordun. O yüzden bitirdin, di mi. Çünkü ikimiz de bir yere varamayacağını biliyorduk ama ben cesaret edemiyordum söylemeye.

Şimdi diyeceksin ki yine mi aynı şey. Evet, yine. Çünkü ben her sabah aynı fincana bakıyorum, her akşam aynı saati bekliyorum. Yazıyorum sana. Göndermiyorum. Gönderemiyorum. Saçma, biliyorum. Ama sen de saçmaydın be. Her gece aynı saatte, hiç görmediğim bir yüzün arkasında, bana şarkı sözleri okuyordun. Ben de dinliyordum. Dinlemek ne güzel şeymiş, onu senden öğrendim.

Bazen düşünüyorum, bir gün karşılaşsak ne olurdu. Belki bir kafede, belki bir düğünde, belki de hiç. Yüzünden tanımam bile seni. Ama sesini tanırım. O sıcak sesi, bir yerde duysam döner bakarım. İşte bu yüzden belki de hiç karşılaşmayalım, diyorum. Çünkü tanımadığın birini özlemek, tanıdığını kaybetmekten daha kolay. Değil mi? Bilmiyorum. Kafam karışık.

Neyse. Akşam oldu işte. Fincanı yıkadım, yerine koydum. Yarın sabah yine bakarım o mesaja. Belki gülerim, belki içim sızlar. İkisi de olur. Sen de bir yerlerde, hiç bilmediğim bir yerde, o sıcak sesinle birine şarkı sözleri okuyorsundur. Ben de burada, hiç gönderemediğim mektupları yazıyorum sana. Aynı saatte. Her akşam.