#söyleyememek

Cebimdeki Anahtarlık

Sabah yine anahtarlığı elime aldım. Hani şu eski, rengi solmuş olan. Yıllar önce bir kantinin önündeki standdan almıştım, sana vermeye cesaret edemedim. Cepte taşına taşına köşeleri aşınmış ama hâlâ sağlam. Senin gibi…

Yine gece, yine o saat. Bir uygulamayı açtım, kapattım. Kaç kere yaptığımı saymadım artık. Sen yazmayalı ne kadar oldu, onu da saymadım işte. Saymak istemedim. Bugün annemle oturuyorduk, televizyon açıktı, ben yine…

O kutu hâlâ orada

Bu gece yine o küçük kutuya baktım, çekmecede en altta duruyor, üzeri tozlu. İçinde ne var biliyor musun? O gün aldığım ince zincirli kolye, bir de arkasına iki kelime yazdığım küçük bir kart… 'Seni seviyorum' yazdım…

cebimdeki bileklik

Pazar öğleden sonrası işte. Herkes bir yere gidiyor, ben yine bu koridordayım. Camdan bakıyorum, dışarıda güneş var, insanlar geziyor. Ben ise sadece senin kapının açılmasını bekliyorum. Her seferinde içimden bir ses…

O bilet hâlâ cüzdanımda

Dinle beni. Bu sabah yatağın kenarında oturmuş, cüzdanımı açıyordum. Bozuk paraları döktüm, kartları çıkardım... o bilet yine oradaydı. Katlanmış, kenarları yumuşamış, üstündeki yazı solmuş. Ama duruyor işte. Hâlâ…

Uyumam lazım. Uyuyamıyorum. Bugün yine o hediyeye baktım. Yine. Kaçıncı kez bilmiyorum. Çantanın en dibinde duruyor, orada unutulmuş gibi. Ama unutmadım. Hiç unutmadım. O gece doğum günündeydik. Kalabalığın içindeydin…

Canım, bugün yine konuşmadık. Sadece oturduk. Elini tuttum, sen gözlerinle güldün, kaşlarının arası bir an açıldı. Ben de gülümsedim. Ne diyecektim ki zaten, sen oradaydın, ben oradaydım. Eve geldim, dolabı açtım. Atkı…

Bu gece yine uyku tutmadı. Bu sefer o masayı düşünmeyecektim, kendime söz vermiştim ya... başaramadım işte. Kalktım, mutfağa gittim, bir bardak su aldım elime, sonra balkona çıktım. Şehrin gecesi serin. Hani şu düğün…

O mesajı tekrar okudum. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum artık. Yıllar önce yazdığın o uzun mesajı. Sonunda "bizden bir şey olmaz ama seni unutamam" yazmıştın ya hani. İlk okuduğumda gülmüştüm buna, şimdi gülemiyorum. Her…

İki Kelime

Merhaba, nasılsın? Bunu yazmışsın ya. İki kelime. İki kelimeyle ne diyebilirim ki sana? Ya da sen ne diyorsun bana? Yıllar sonra, gece yarısı, ekranımda öylece duran iki kelime. Hiç yürüdüğümüz sokaklar aklıma gelmedi…

O Fotoğrafı Hâlâ Silmedim

Yine o fotoğraf. Hani şu koridordaki. Gülüyorsun ya, hani o an her şey durmuştu ya benim için. Hâlâ duruyor işte. Sen gideli kaç ay oldu, ben hâlâ o koridorda kalakaldım. Bu gece yine açtım baktım. Aptallık biliyorum…

Sana kızmak istiyorum ama kızamıyorum

Bu saatte yine o çekmeceyi açtım. Biliyorum, artık bakmayacağım dedim ama… işte. O kâğıdı elime aldım, kenarı hafifçe kıvrılmış. Üzerindeki isimlerimiz hâlâ orada duruyor, yan yana. Bir zamanlar öyleydik, değil mi? 🙂…

Bugün yine o şarkıyı dinledim. Hani gece yarısı gönderdiğin. İlk mesajın. Açmadım sandın belki ama açtım, saatlerce dinledim be. Hiç görmedim seni. Yüzünü bilmiyorum. Ama sesinle uyandım, sesinle uyudum haftalarca…

Bayram Sabahı Simitsiz

Bu bayram sabahı da uyandım işte. Herkesin telefonu bayram mesajıyla dolup taşarken benim ilk baktığım şey mutfak tezgâhı oldu. Boş. Tabii ki boş. İki yıldır boş. Ama hâlâ her sabah bir saniyeliğine de olsa "acaba"…

Bu akşam fincanı yıkamadım, öylece duruyor masada. Telefondaki o ekran görüntüsüne baktım yine, hani şu "artık yeter"le başlayan. Artık ezberledim ya, gözüm kapalı okurum. Yine de her seferinde bir yerim sızlıyor, işte…