O Fotoğrafı Hâlâ Silmedim

Yine o fotoğraf. Hani şu koridordaki. Gülüyorsun ya, hani o an her şey durmuştu ya benim için. Hâlâ duruyor işte. Sen gideli kaç ay oldu, ben hâlâ o koridorda kalakaldım.

Bu gece yine açtım baktım. Aptallık biliyorum. Silmem lazım. SİLMEM LAZIM! Ama parmağım gitmiyor işte. Çünkü orada sen varsın. Orada bana bakan o çocuk var. Nerede o çocuk şimdi? Kim aldı onu benden?

Ailem duyunca kıyamet koptu, hatırlıyor musun? "Olmaz, olmayacak." Ben ısrar ettim. Sustum. Yine ısrar ettim. Ama sen de bir gün olsun benim kadar direttin mi? Direttin mi gerçekten? Yoksa çoktan vazgeçmiş miydin de ben görmek istemedim?

Arkana bakmadan gittin. BAKMADAN! Bir kere dönüp bakabilirdin. Bir kere. O kadar mı zordu? Bir "kal" deseydim duracak mıydın, biliyorum diyemem. Ama hiç sormadın bile. Hiç sormadın.

Şimdi her gece buradayım. Yazıyorum sana. Sen okumuyorsun, biliyorum. Belki bir gün okursun. Belki bir gün bir kapı aralanır da o koridora geri döneriz. İnanıyorum buna, inanmak istiyorum. Allah'ım, ne kadar saçma değil mi? Herkes bırak artık diyor. Bırakamıyorum.

Özlüyorum seni. Hem de çok. Yüzüne söyleyemediğim ne varsa buraya yazıyorum. Sana çok kırıldım. Ama yine de... yine de bir yerlerde senin için bir ışık yanıyor. Söndüremiyorum. Söndürmek istemiyorum da.

O koridorda bir daha gülsen. Bir kere daha gülsen. Her şey duracak, biliyorum. Yine duracak.