Uyumam lazım.

Uyumam lazım. Uyuyamıyorum.

Bugün yine o hediyeye baktım. Yine. Kaçıncı kez bilmiyorum. Çantanın en dibinde duruyor, orada unutulmuş gibi. Ama unutmadım. Hiç unutmadım.

O gece doğum günündeydik. Kalabalığın içindeydin, kimseye bakmıyordun, sessizdin. Ben sana bakıyordum. Elimde o kutu vardı, bir adım attım, sonra durdum. Elim gitti, geri çekildi… Sonra da kimseye bir şey diyemedim.

Ertesi gün hediyeyi iade etmeye götürdüm. Dükkanın kapısında durdum bir süre, kutuyu çantama geri koydum. İçimde bir şey kırılmış gibi… kırılmış.

Aylardır aynı ortamlardayız. Sen hep başkasından bahsediyorsun. Geçen gün yine anlattın, gözlerin parlıyordu. Ben dinliyorum. Gülüyorum. "Ne güzel" diyorum. İçimde bir şey ölüyor, kimse görmüyor.

Artık bırakmam lazım, biliyorum. Kendime de kızıyorum. Neden bekledim diye. Neden bir adım atamadım diye. Sonra o kutuyu görüyorum, içimdeki ses fısıldıyor yine: "bir gün fark eder" diyor. İnanmak istemiyorum ama inanıyorum.

Bir gün… diyorum işte. O gece o masada kalsın istiyorum. Sana bakamadığım, elimi uzatamadığım o gece orada kalsın.

Şimdi yine gece yarısı. Sana yazıyorum. Ama göndermiyorum. Göndermeyeceğim.

İyi geceler, sen…