#söyleyememek

Yine açtım o mesajları. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım. Ya ben ne yapıyorum? Akşam üstüydü, balkonda oturuyordum. Rüzgâr öyle bir esti ki... hatırladım işte. Sen gülerken gözlerin kısılırdı ya. Hani şu ilk gece…

Gece yarısı oldu, ev sessiz, ben yine seni düşünüyorum. Normal mi bu ya? Üç yıl oldu. Üç yıl. Hâlâ aynı yerdeyim. Bugün bi kafede arkadaşımla oturuyordum. Kafamı kaldırdım, sen. Kapıdan girdin, kahveni söyledin…

Az önce yine o fotoğrafa baktım. Dolabın arkasından çıkalı bir yıl oldu neredeyse. İkimiz de gülüyoruz ya... o gülüşler bana ait değil gibi. Sana kızgın değilim artık. Yoruldum sadece. Aynı evin içinde iki yabancı…

Uzakta olanım, Bu yazıyı sana göndermeyeceğim, biliyorsun. Zaten gönderebilsem bu kadar rahat yazamazdım. Gece yarısı oldu, ben yine yatağın kenarına oturmuşum, telefon elimde, ekranın ışığı yüzüme vuruyor. Aramanı…

O fotoğraf yine açık önümde. İkimiz de gülüyoruz ya.. ama gözlerimiz başka yerde. Bunu ilk kez geçen hafta fark ettim, elimde çay bardağı, öyle oturuyordum. Kendi kendime güldüm sonra. Neden güldüm bilmiyorum. Hani o…

İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan. Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne…

Bir sonraki sefer

Yine karşılaştık. Kafede, ben kahvemi alırken sen kapıdan girdin. O tanıdık gülümsemenle baktın ya hani, işte o an içimden dedim ki: bu sefer söyle. Bu sefer. Ama yine sustum. Ne diyecektim ki? "Üç yıl oldu, hâlâ senin…

Yine uyku tutmadı. Annem uyudu, evin bütün ışıkları söndü, bir benim içimdeki lamba yanık kaldı. Yine o mesaja gittim. Biliyorum, sileceğim dedim kaç kere… silmedim. Parmaklarım ezberlemiş, açıyorum işte. Her okuyuşta…

Bugün mutfakta bir şey oldu. Bulaşıkları yıkıyordum, küçük oğlan arkamdan geldi, "baba ne zaman gelecek" diye sordu. Ben de her zamanki gibi "bilmiyorum, canım" dedim. Sonra o sustu, ben sustum. Ama içimde bir şey…

Sofrada Tek Kişi

Hanım, bu akşam yemeği yine tek tabakta yedim. Senin tabağın dolapta duruyor, masaya koymadım. Masada tek tabak var; benimki. Bugün pazardı, bir şey yapmadım. Abim aradı, "ne o, yalnız mı oturuyorsun" dedi, "yoğunum"…

O gece söyleyemediklerim

Az önce telefonu elime aldım, yine bıraktım. Ekranın ışığı söndü, oda yine karanlık. Bu ara hep böyle oluyor işte. Bir şey yazacakmışım gibi oluyor, sonra parmaklarım donuyor. O geceyi düşünüyorum. Hani şu kavga bile…

Yine uyku tutmadı. Yine o mesajı açtım. Duruyor işte. Silmedim, silemedim. 'Merhaba, dün gece için teşekkürler. Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim' yazmıştım. O kadar. Sadece bu. Ama parmağım sil tuşuna her gidişinde…

Canım, Bu sabah yatağın öbür tarafına baktım yine. Alışkanlık işte.. çoktan boş olduğunu biliyorum ama yine de bakıyorum. Perdeyi açtım, güneş odanın ortasına düşüyor, orada bir süre durdum. Bir şey söyleyecektim sana…

Canım, uyuyamadım yine. Kalktım, masaya oturdum; yüzük hâlâ orada, ilk günkü yerinde duruyor. Biliyorum, kaldır artık diyorsun içinden. Kaldıramıyorum… Bugün bir an, telefonu elime aldım. Son mesajın hâlâ orada…

Bu Saatte Yine Sen

Gece yarısı oldu, ben yine aynı yerdeyim. Uyku yok. Kafamda sen, sen, sen. Bugün nişan fotoğrafını gördüm. El ele. Gülen yüzler. Ben de baktım, baktım... SONRA TELEFONU YÜZÜ KAPALI TERS ÇEVİRDİM!!! Evet, otuz dört…