#söyleyememek

Dün akşam annemin evindeydim. Sobanın üstünde çay kaynıyordu, annem mutfakta bir şeyler dürmekle meşguldü. Ben de karşısındaki tabureye çöktüm, öylece oturuyordum. Annem bir ara başını kaldırdı, bana baktı, bir şey…

O tek satır

Ekranı açtım, kapattım. Bir daha açtım. Hâlâ orada duruyor o tek satır, ya, hâlâ orada. Silemedim. Sildiremedim işte 🫠 Ne diyeyim, ne diyeyim ki ona? Cevap yazsam ne olacak, yazmasam ne olacak? Gecenin bu saatinde…

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik…

O mesaj hâlâ telefondaki eski notlarda duruyor ya. Bir gece yazmıştım, "seni hep sevdim" diye başlıyordu, gerisini hatırlamıyorum bile. Sonra silemedim. Göndermek? Yok, öyle bir şey gelmedi aklıma bile işte 💔 Bugün…

Defter yine açık, kalem elimde ama yazacak bir şey bulamıyorum… tuhaf, sana söyleyecek o kadar çok şey var ki aslında. Hepsini biliyorsun işte. Bugün yine okudum o mesajı. "İyiyim, seni düşünüyorum." Kaç kere okuduğumu…

Bu saate kadar uyumadım. Yine. O mesajı açtım. Son yazdığını. Kaç kere okudum bilmiyorum ya. Her seferinde aynı şeyi bekliyorum galiba. Altına bir şey eklenecek. Eklenmiyor işte. Bıraksam mı? Bilmiyorum. Sen hiç…

O soru

Yine gece, yine aynı şey. Telefon elimde, bir şey yazmadan bakıp duruyorum. O mesaj orada duruyor işte, tek kelime. Nasılsın. O kadar. Sanki aradan geçen bunca yıl hiç yaşanmamış gibi, sanki ben o kararı hiç vermemişim…

Hâlâ mutfaktayım. Yine bulaşık yıkıyorum, yine tek başıma, yine aynı yerde duruyorum. Hayatımın en güzel muhabbetini de seninle bir lavabonun başında yapmıştım, şimdi böyle duruyorum işte. Komik mi bu şimdi 🙃 Biliyorum…

O gece çalan şarkı

Akşamüstü eve dönerken yolda bir kafede o şarkı çaldı. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı şey oluyor: adımlarım yavaşlıyor, elimdeki poşet ağırlaşıyor, olduğum yerde kalıyorum. Sanki biraz daha dinlesem o geceye geri dönecekmişim…

Poları Katlayıp Kaldıracağım, Belki

Biliyor musun, bu gece yine uyku tutmadı. Herkes uyudu, ev sessiz, ben yine o poların içindeyim. Son buluşmadan kalan. Kaç kere katlayıp dolaba kaldırdım, her seferinde geri çıkardım. Yıkayamadım bile, kokusu gitmesin…

Yine vapur sesi duydum bugün. Bir an durdum. Sen yoktun ama içimden “iki durak sonra gelir” diye geçti. O gün çay bardağını tutarken ellerim titriyordu ya. Ben de sana bakamadım. Kız, söylesene, sen de mi heyecanlıydın…

Bugün yine o fotoğrafı açtım. Kütüphanenin önünde çekilmiş.. güneş tam gözüne vurmuş, gözlerini kısmışsın. Ben hatırlıyorum o günü. Sen hatırlıyor musun, bilmiyorum. İki yıl boyunca her şeyini biliyordum senin. Kaçta…

İki simit kadar yakın

Bu gece canım sıkkın. Sebebi yok, kimse bir şey yapmadı. Sadece içimde bir yer var, orası hep seninle dolu ve bazen taşıyor, biliyor musun… Bir düğündeydim bu akşam. Uzak bir akrabanın düğünü işte. Müzik çalıyordu…

Gel artık, yeter

Pazar gecesi bu. Yarın yine bir hafta başlayacak. Herkes yarını düşünürken ben seni düşünüyorum. Utanmıyorum artık bunu söylemekten. Sevgilim, saat kaç oldu haberin yok. Bende bir uçurum var, her gece biraz daha…

Bir de kolun boş kalınca

Bugünlerde bir huy edindim, söyleyince güleceksin belki. Kimsenin bileğine bakmıyorum artık, kimsenin kulağına taktığı şeye de. Ama bir kafe masasında, karşımdaki boş sandalyede unutulmuş bir tek kulaklık görünce…