#kırgınlık

Duymam Gereken Ses

Canlarım uyudu, ev o tanıdık sessizliğe büründü yine. Ben mutfak masasında, soğumuş çayın yanında oturuyorum, telefon elimde. Biliyorum, o kaydı yine açacağım. Her gece aynı şey. Her seferinde kendime söz veriyorum, bu…

Az önce yine o kolyeyi düşündüm. Açmadım bile çekmeceyi, sadece elimi üstüne koydum. Kapattım. O kadar. Bir sene önce bugün… ne biliyorum, tam bir sene mi? Saymadım. Saymayı bıraktım sonunda. Ama takvimde bir yer var…

Yine seni yazıyorum bu saatte. Perşembe gecesi, saat kaç olmuş farkında değilim. Klimayı açmadım, cam açık, perde hafif havalanıyor. Sen olsan 'üşütürsün' derdin. Bugün bir şey oldu. Sabah kahvesini yaparken yine iki…

O Fotoğraf

Sevgilim… yine o fotoğrafa baktım. Hani şu düğün fotoğrafına. Sen oradasın, ben oradayım, ikimiz de gülüyoruz. O gece hiç susmadık ya, hatırlıyor musun? Sabaha karşı numaralarımızı değiştik. Aylarca her gün yazdık. Ben…

Az önce annemin yanından çıktım. Hâlâ yatağımda oturuyorum, gözlerim tavanda. Herkes uyudu. Bir tek ben ayaktayım. Bir de sen… neredeysen. Bugün düğünde bir şey oldu. Çok tanıdık geldi. Birileri gülüyordu, kalabalıktı…

Oğlum uyudu. Mutfakta çay demledim, tek başıma içiyorum. Anneler Günü bugün. Kimse sormadı, ben de kimseye söylemedim. Sabah oğlum yatağa geldi, elinde kâğıttan bir şey. "Anne sana çiçek yaptım" dedi. Yapıştırıcı hâlâ…

Sana Yazamadığım Ses Kaydı

Yine gece. Yine buradayım. Telefonun ses kayıtları klasörünü açtım, üç aydır girmedim oraya. Karıştırırken senin eski bir kaydına denk geldim, ilk haftalardan. Ne kadar da çok konuşuyormuşsun be. Ne kadar da çok şey…

Biliyor musun, bugün cüzdanımı açtım ve yine o fotoğrafa baktım. Yine. Her akşam aynı şeyi yapıyorum işte, belki farkında bile değilsin. O gece düğünde çekildik, sen yanımda gülerken. Hâlâ orada duruyorsun, hâlâ o…

Sabah yine o kafeden geçtim. İçeri girmedim, camdan baktım sadece. O gün oturduğumuz masada şimdi başkaları var. İçim cız etti… cız etmek ne kelime, YANDI!! Seninle konuşamadım ya hani, o sustuğumuz an. İki kelime…

O soru

Yine gece, yine aynı şey. Telefon elimde, bir şey yazmadan bakıp duruyorum. O mesaj orada duruyor işte, tek kelime. Nasılsın. O kadar. Sanki aradan geçen bunca yıl hiç yaşanmamış gibi, sanki ben o kararı hiç vermemişim…

O gece çalan şarkı

Akşamüstü eve dönerken yolda bir kafede o şarkı çaldı. Kaç yıl oldu, hâlâ aynı şey oluyor: adımlarım yavaşlıyor, elimdeki poşet ağırlaşıyor, olduğum yerde kalıyorum. Sanki biraz daha dinlesem o geceye geri dönecekmişim…

Eski mesajları yine açtım. Baştan sona okudum, hiçbir şey atlamadan. Senin yazdığın o son "iyi geceler" hâlâ orada duruyor, ben de hâlâ ona cevap vermek istiyorum. 🙈 O kutu hâlâ çekmecede. Açmadım, açamadım. İçinde ne…

Sesini duymak istedim, o kadar.

Bugün pazar. Bütün gün evin içinde döndüm durdum. Çamaşır astım, balkonu yıkadım, bir çay demledim kendime. Sonra o çayı içmeden bıraktım. Soğudu. Senin bardağın hâlâ dolabın en üstünde. Akşam oldu. Telefonuma baktım…

Sana hiç gönderemediğim ses

Bugün yine o fincanla başladım güne. Hani şu kenarı çatlak olanla. Ekran görüntüsü hâlâ orada, aynı yerde duruyor; "artık yeter" yazmıştın ya hani, sonuna bir nokta bile koymamıştın. Nokta koymamışsın işte, be. Sanki…

Gülümse Dedim Kendime

Akşam oldu yine. Çocuklar uyudu, ev sessiz, ben mutfakta çayı koyarken kendime 'gülümse' dedim. Yıllardır aynı cümle. Sabah okula hazırlarken, öğle arasında, akşam bulaşık yıkarken. Gülümse. Gülümsedim ya. Ama içimden…