#kırgınlık

Çocuklar uyudu. Ben yine mutfaktayım, çay koydum ama içmiyorum… soğusun diye bekliyorum. O şarkı çalıyor yine. Kaçmıyorum artık, duruyorum. Dinliyorum, içim yanıyor… o gece hep aynı şarkıyı isteyip durmuştuk, garson…

canım, biliyor musun… bugün yine açtım o mesajı. "bu sefer farklı" yazmıştın. okudum, kapattım. okudum, kapattım. ya ben ne yapıyorum işte… 🙈 her dönüşünde kapıda sen varsın, ben de sevinsem mi korksam mı bilemiyorum…

Keşke Demenin Adresi

Bu sabah yine erken uyandım. Hani şu kuşların bile daha tam uyanmadığı, gökyüzünün lacivertten griye geçmeye üşendiği an var ya, işte tam o an. Yatağın diğer tarafı boş, hatta diğer tarafı bile yok, ben hep sağ kenarda…

Sofrada Tek Kişi

Hanım, bu akşam yemeği yine tek tabakta yedim. Senin tabağın dolapta duruyor, masaya koymadım. Masada tek tabak var; benimki. Bugün pazardı, bir şey yapmadım. Abim aradı, "ne o, yalnız mı oturuyorsun" dedi, "yoğunum"…

Pazar öğleden sonrası. Evdeyim, perdeyi bile açmadım. Herkes dışarda, denize inmiş, çay içiyor, gülüyor. Ben telefonu elime alıp bırakıyorum. Alıyorum, bırakıyorum. Ekran kapanıyor, ben tekrar açıyorum. Aptal gibi. Sana…

Kâğıttan bir gemi

Oğlum bugün banyoda kâğıttan gemi yaptı. Suya bıraktı, gemi battı. Ağladı. Ben de oturdum yanına, kendi gemimi yaptım, o da battı. Sonra ikimiz de güldük. Salak gemiler. Sonra uyudu. Ben mutfakta çay koydum, bardağı…

Sabah yine o mesajı açtım. Hani şu silmediğim, silmeye de hiç niyetim olmayan mesajı. Okudum, kapattım, sonra bir daha açtım. Aynı şey ya, her seferinde aynı şey. Değişmiyor işte, ne yazıyorsa o yazıyor, ne…

Mutfaktan geçerken bardağını gördüm tezgâhta. Yıkamamışsın. Ben de yıkamadım. İkimizin birbirine bıraktığı şeyler bunlar artık; bardak, tabak, bir de o sessizlik. Geçenlerde ilk yılki fotoğrafa denk geldim yine. O gece…

Bugün oğlunun doğum günüydü. Benim oğlumun değil, senin oğlunun. Takvimden baktım, sessizce. Kimseye bir şey söylemedim. Ama içimde bir yer hâlâ o günü, o şarkıyı, o telefonun çalmayışını taşıyor. Sen o gün aramadın ya…

Bugün de güldüm işte

Hayatım, bugün sana bir şey söyleyeceğim ama nereden başlasam bilmiyorum, çünkü öyle çok şey birikmiş ki içimde, hepsini aynı anda söylesem cümleler birbirine girer, sen de bana gülersin, ben de kendime gülerim, işte…

O Kapalı Telefon

Sabah kahvemi aldım, balkona çıktım. Sıcak daha şimdiden bastırdı be. Çocuklar uyuyor, ev sessiz. Böyle anlarda hep sen geliyorsun aklıma, işte. İstemiyorum ama geliyorsun. Dün gece yine eski mesajları okudum. Hani şu…

Kırmızı Klasörü Bugün Yine Açtım

Bugün öğleden sonra evdeydim, annem dışarı çıktı, bütün ev bana kaldı. Ne yapacağımı bilemedim, dolabın en üst rafına uzandım yine. O kırmızı klasörü indirdim. Biliyorum, açmamalıyım artık, kaç kere kendime söz verdim…

Gece yine uyku tutmadı. Kalktım, sandıktan o mektupları çıkardım. Hani şu ilk zamanlar yazdıkların var ya… her hafta gelirdi. Ya, ben her hafta postaneye giderdim be. Şimdi bakıyorum da ne kadar kısaymış sonrakiler…

Telefonu elime aldım, yüzüne bakamadım. Yine aynı fotoğraf. Yine o sahil. Ve yine o bileklik. Hâlâ takıyorsun demek. Yıllar geçti, hâlâ orada. Ben vermeye kıyamamıştım, sen çıkarmaya kıyamamışsın… ya da unuttun, orası…

O bilet hâlâ cüzdanımda

Dinle beni. Bu sabah yatağın kenarında oturmuş, cüzdanımı açıyordum. Bozuk paraları döktüm, kartları çıkardım... o bilet yine oradaydı. Katlanmış, kenarları yumuşamış, üstündeki yazı solmuş. Ama duruyor işte. Hâlâ…