Telefonu elime aldım, yüzüne bakamadım.
Telefonu elime aldım, yüzüne bakamadım. Yine aynı fotoğraf. Yine o sahil. Ve yine o bileklik.
Hâlâ takıyorsun demek. Yıllar geçti, hâlâ orada. Ben vermeye kıyamamıştım, sen çıkarmaya kıyamamışsın… ya da unuttun, orası ayrı mesele. 🙈
Kızmam gerekiyordu. Kızdım da. Bir fotoğraf atıp “hatırladım” yazmak ne demek? Ne bekliyorsun benden? Cevap mı? Ağlamamı mı? Oturup o eski günleri mi düşünmemi..
Sonra baktım, kendi bileğim boş. Ne zaman çıkardım hatırlamıyorum bile. Belki bir gecede, belki bir tartışmada. Sen hâlâ taşırken ben bırakmışım. Bu da koydu, açık söyleyeyim.
Canım yanıyor. Hem de nasıl. Özledim, evet. Ama özlemekle geri dönmek aynı şey değil ki. Sen bunu biliyor musun?
Ne cevap vereceğimi bilmiyorum. Belki de hiç vermem. Ama şunu bil: o bileklik hâlâ oradaysa, bir yerlerde ben de duruyorum demektir. Ve bu beni hem gururlandırıyor hem deli ediyor. 🙊
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
