#kırgınlık

Saçak altında kalan

Bu sabah erken kalktım, kordon boyunca yürüdüm. Hava serindi, deniz sakindi. Kalabalık yoktu daha, ben de sessizliği sevdim. Yürürken yine seni düşündüm. Kızmadan, inan bana. Öfkem çoktan geçti, geriye bir burukluk…

Bu saate kadar oturdum

Bu saate kadar oturdum. Uyumadın mı diye sormadın. Salonda ışık yanıyordu, kapıyı kapattın içeriden. Ben de burada, kendi kendime konuşuyorum işte.. Eskiden bu saatlerde ikimiz de uyanık olurduk. Gülerdik. Bir şeyler…

Neyse işte... bu sabah telefonu elime aldım, sana yazacaktım canım. İki satır yazdım, sildim. Bir daha yazdım, yine sildim 🙈 Sen sofrada eski sevgilinden bahsediyordun ya. Ben de gülümsüyordum. O gülümseme hâlâ içimde…

Bu akşam çocuklar erken yattı. Mutfakta çayım soğuyor, ben hâlâ karşısında oturuyorum. Elimi uzatıp telefonu aldım, o fotoğrafa gittim yine. Bizim düğün fotoğrafımız. Sen smokinle gülüyorsun, ben de o kadar mutluyum…

Telefonu elime aldım, yüzüne bakamadım. Yine aynı fotoğraf. Yine o sahil. Ve yine o bileklik. Hâlâ takıyorsun demek. Yıllar geçti, hâlâ orada. Ben vermeye kıyamamıştım, sen çıkarmaya kıyamamışsın… ya da unuttun, orası…

Evde kimse uyanık değil, ben yine sana yazıyorum. Elimde telefon, karanlıkta ekran gözümü alıyor, çok da umurumda değil. Bugün o vitrinin önünden geçtim yine. Yürüyordum, kafam başka yerdeydi, sonra ayaklarım kendi…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava kararıyor işte. Bugün yine o şarkıya denk geldim. Yine açmadım. Başparmağım üstünde durdu, kaldırdım sonra. Kaç yıl oldu, hâlâ aşık mıyım bilmiyorum. Mesajları…

Sabah Yine Aynı

Canım, sabah yine erkenden kalktım, sana güçlü görünmek için. Sonra balkona çıktım, sigaramı yaktım ve sustum. Ağladım işte, ne yapayım. O ilk mesajı hâlâ silemiyorum. Sen atmıştın, ben okumuştum, dünya durmuştu. Şimdi…

Kâğıt yetmiyor artık

Eve geldim, ışığı yakmadan oturdum. Dışarıda yağmur var, camı tıklatıyor. Bir haftadır yazmıyorum sana. Bu sefer kendime kızdım, gerçekten kızdım. Kaç zarf oldu, sayısını ben de bilmiyorum. Ama bugün farklı bir şey…

Bu saatte uyumak ne mümkün. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım bile. Balkonda oturuyorum, deniz kokusu geliyor ya işte o koku… senin kokun değil canım, ama bir yerden tanıdık geliyor. Sonra diyorum ki kendime, yine başladın…

Düğünde

Kuzenimin düğününde kimse fark etmeden dışarı çıktım. Davulun sesi hâlâ içeride, benim içimde başka bir şey çalıyor. Yeni gelinle damat oynarken ben seni düşündüm. Sen de bir gün böyle oynayacaksın, ben belki o gün bir…

Uyku yok. Telefon elimde, ekran ışığı yüzüme vuruyor. Tek kelime. Sadece tek kelime işte. "Nasılsın?" Kaç gün oldu, saymadım. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Bazen cevap yazıyorum, uzun uzun. Sonra siliyorum…

Yine o fotoğrafa baktım. Üçüncü kez. Belki beşinci… bilmiyorum artık. O bileklik hâlâ kolunda. İnce, eski, solmuş biraz. Ben o bilekliği sana vermeye kıyamamıştım, hatırlıyor musun? Sonra sen almıştın benden. Kıya kıya…

Az önce yine aynı yere baktım. Senin o mesajına. "Seni özledim." Ne kadar oldu üzerinden, bilmiyorum bile artık, ama ben hâlâ o iki kelimenin arasında duruyorum. Ya, insan iki kelimeye bu kadar takılır mı? Takılıyormuş…

İki Kelimenin Altında Ne Var

Canım, hâlâ o iki kelimenin içindeyim. "Merhaba, nasılsın." Bu kadar işte. Ama ben o iki kelimenin altında yılları görüyorum ya, belki de sorun bende. 🙈 Akşam oldu, hava yeni serinledi. Telefonu elime alıyorum…