Kâğıt yetmiyor artık

Eve geldim, ışığı yakmadan oturdum. Dışarıda yağmur var, camı tıklatıyor. Bir haftadır yazmıyorum sana. Bu sefer kendime kızdım, gerçekten kızdım. Kaç zarf oldu, sayısını ben de bilmiyorum. Ama bugün farklı bir şey oldu: ilk kez o kısa mesajı okumaya çalıştım, kelimesi kelimesine.

"Bekleme beni." İki kelime. İki kelimeyle bir insanın bütün geleceğini siliyorsun, haberin var mı?! Sen o mektubu bırakırken ne diyordun, hatırlıyor musun? "Dönünce seni bulacağım." Buldun mu? BULDUN MU?! İlk aylar her hafta mektup yazdın. Sonra aralar açıldı, ben anlamadım, anlamak istemedim. Ben hâlâ her hafta zarf bekliyordum, sen iki haftada bir yazıyordun, sonra ayda bir. Ben yine oturup cevap yazıyordum. Yazıyordum işte, elim durmuyordu.

Sonra o mesaj geldi. Ekranda öyle duruyordu. Ben ne yaptım biliyor musun? Hiçbir şey. Cevap bile yazmadım. Çünkü cevap yazsam ne diyecektim? "Tamam" mı diyecektim? "Olur" mu? İçimden bir şey kopmuştu, adını koyamadım.

Şimdi her mektubu aynı zarfa koyuyorum. Göndermiyorum. Yazdıklarım rafta duruyor, sen hiçbirini bilmiyorsun. Bazen deli gibi özlüyorum seni, bazen de çok kızıyorum. Allah'ım, ne kadar aptalım, değil mi? 🙈 Hâlâ senin adını bile yazmıyorum şu kâğıda, sanki yazarsam bir şey olacak.

Bugün tam bir yıl oldu o mesajın geleli. Bir yıl. Ben hâlâ buradayım, hâlâ yazıyorum. Kâğıt yetmiyor artık, biliyor musun. Ama seni beklemiyorum. Hayır, beklemiyorum. Sadece... yazmayı bırakamıyorum.