#eski sevgili

Bugün yine o şarkı çıktı önüme. Yolda, vitrinin önünde. Durup kaldım. İnsanlar geçti, ben kaldım. Ben sana ne diyeyim şimdi ya. Hani nişanlanmışsın ya. Hani olmuş bitmiş. Ama o gün, o doğum gününde, o şarkı çalarken sen…

Bugün yine o fotoğrafı açtım. Silmedim biliyorsun. Silemedim. Arada bir açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum, sonra iki dakika geçiyor bir daha açıyorum. Sanki her bakışta bir şey değişecekmiş gibi. Değişmiyor. Hafta sonu…

Ses Kaydı

Bir ses kaydım var, hiç gönderemediğim. Bazen açıyorum, baştan dinliyorum, sonra yine kapatıyorum. Üç dakika kırk yedi saniye. İçinde her şey var: sana anlatmak istediğim o gün, yürüyüşte yanımda yürürken aklımdan…

hatırladım mı, hatırlattın mı

Bir fotoğraf. Öyle büyük bir şey değil. Bir sahildeyiz, kum ıslak, akşamüstü. Sen "hatırladım" yazmışsın altına. Tek kelime. Ama ben o tek kelimeye yarım saat baktım. Ve sonra gördüm. Bileğinde hâlâ o ince bileklik var…

Bu gece yine o defteri açtım. Hani şu mektuplarını koyduğum defter. Aradan kaç yıl geçti, saymadım bile. Sayınca daha çok acıyor. Bir tanem, sen gittin gideli ben hep aynı yerdeyim. Sen neredesin, bilmiyorum. Bilmemek…

Yine buradayım, yine o bankta

Deniz kenarında oturuyorum şu an. Şu bizim bank... Her akşam gelip oturduğumuz, senin 'beş dakika' deyip bir saat kaldığımız bank. Biliyorum, gülüyorsun şimdi. 'Yine mi oradasın' diyorsun. Evet, yine buradayım. Hep…

Yine sen. Yine gece, yine elimde telefon, mesaj yazacak gibi oldum, sonra vazgeçtim. Buraya yazıyorum. Bugün Kızılay'da yürüyordum, hava çok güzeldi. Sonbahar değil ama yine de içim bi tuhaf oldu. Bi kafenin önünden…

Yatağın sağ tarafı hâlâ boş, ben de hâlâ sola yatmaya alışamadım. İnsan birkaç ayda bir alışkanlıktan vazgeçemiyormuş meğer; bütün gün aklıma gelmeyen şey gece yastığa başımı koyunca aklıma geliyor. Sen gidince bende…

sevgili, bu gece yine seni düşünüyorum. Kaç yıl oldu, saymayı bıraktım. Ama Kordon'da o gece yürüdüğümüz yol aklımda. Ayakkabılarımın taşlara vurduğu ses bile. Bir de midye aldığımızı hatırlıyorum, ben limonu fazla…

Çekmecedeki mektup

Bu akşam yine sahildeydim. Hava kararmak üzereydi, deniz sakindi. O şarkı çalınca ayaklarım durdu işte. Yıllardır aynı yerde duruyorum senin yüzünden, bunu biliyor musun? Kızgın değilim artık. Ya da öyle sanıyorum. Ama…

Gece yarısı yine o mesajı açtım. "Nasılsın" yazmışsın. Tek kelime. Yedi sene. Fotoğrafa baktım biraz önce. Kapattım. Ama içimde bir şey kalmamış artık, inan. Ne kızgınım sana ne de özlüyorum. Sadece bazen açıp okuyorum…

Defterin arkası yine doldu

Gece yarısı oldu yine. Defteri açtım, kalem elimde, ama sana ne yazacağımı bilmiyorum. Bu aralar her akşam aynı şeyi yaşıyorum: oturuyorum, bir şeyler karalıyorum, sonra bir bakıyorum yazdıklarım hep aynı yere çıkıyor…

Bugün o kutuyu yine elime aldım. Hani şu hiç veremediğim kutu var ya, işte o. Öğleden sonra evdeydim, canım sıkılıyordu, dolabın üstünde duruyordu, aldım. Açtım, kapadım. Bir şey değişmedi tabii ama insan yine de bir…

Kalemin hâlâ bende

Bugün o kalemi elime aldım yine. Hani şu ilk gün uzattığın. Ucunu açtım, yazdım, sildim, yine yazdım. Aptalım galiba. İki yıl geçti, hâlâ bir kalemin peşindeyim. Ya, gerçekten aptalım. Akşam oldu, dışarıda hava karardı…

canım… Yine o kutu. Yine karşımda. Kapağını açtım, hepsini biliyorum zaten, okumaya gerek yok. Ama yine de tek tek çıkardım, hepsini gözden geçirdim 💌 Kâğıtların kokusu değişmiş, kurumuşlar. Bir tanesi var ki… işte o…