#davetiye

İki Simit

Bugün yine o durağa gittim. Yolumu uzattım desem yeridir, otobüsüm oradan geçmiyor bile. Ama geçtim işte, karşısına geçtim, öyle durdum bir süre. Hava soğumuş artık, akşam olunca insanın yüzüne vuruyor ya hani. Ben de…

Bu saatte yine sen

Yine bu saatte, yine sen. Gündüz bir şekilde idare ediyorum da gece olunca... olmuyor işte. Herkes uyudu, ev sessiz, ben bir tek kendi kafamın içinde gürültü çıkarıyorum. Ve o gürültünün içinde hep aynı ses: sen. Bugün…

Zarfı Açarken

Bu saatte uyku yok. Yatağın kenarına kıvrılmışım, tavanı izliyorum ama gözümün önünde hep aynı şey var: o bahçe. Havuzun kenarındaki taş duvar. Bütün davetliler içeride oynarken biz dışarıda oturmuştuk, hatırlıyor…

Davetiyenin Kenarındaki Boşluk

Bu saatte uyumak zor, biliyorsun. Herkes uyudu, ev sessiz… ben yine o kutuya gittim. Davetiyeler duruyor hâlâ. Bir kısmını dağıttık, sonra kalanları bir kutuya koydum, kaldırdım. Atamadım. Bir tanesini açtım demin…

Bu akşam fincanı yıkamadım, öylece duruyor masada. Telefondaki o ekran görüntüsüne baktım yine, hani şu "artık yeter"le başlayan. Artık ezberledim ya, gözüm kapalı okurum. Yine de her seferinde bir yerim sızlıyor, işte…

Az önce annemin odasına gittim. Uyuyordu. Yüzüne baktım uzun uzun. Beni bu hale o mu getirdi, yoksa ben mi izin verdim, hâlâ bilmiyorum. Gece yarısını geçti. Uyku yok. Bugün evi toplarken eski bir kutu çıktı. İçinde…

Bu gece düğüne gittim. Komşunun kızı evleniyordu, annem zaten günlerdir hazırlanıyordu, ben de gittim işte. Kalabalık, müzik, herkes birbirine sarılıyor. Ben ortada bir tabakla dolaştım durdum. Bir ara gelinle damat…

Sormadığın için

Şu fotoğrafa bakıyorum da, hani şu düğünde çekilen, ortada gülüyoruz ikimiz de, benim elimde bir bardak var tutmaya çalışıyorum, sen zaten hiçbir şey tutmaya çalışmıyorsun, o eski şakalardan birini yapmışsın yine. Kaç…

Defterin arkası yine doldu

Gece yarısı oldu yine. Defteri açtım, kalem elimde, ama sana ne yazacağımı bilmiyorum. Bu aralar her akşam aynı şeyi yaşıyorum: oturuyorum, bir şeyler karalıyorum, sonra bir bakıyorum yazdıklarım hep aynı yere çıkıyor…

Herkes uyuyor. Ben yine o kutunun karşısındayım. Bugün bir düğün davetiyesi geldi. Elimde tutuyorum, bakıyorum... Bizim salona benziyor. O akşam aklıma geldi işte. Seninle ilk konuştuğumuz akşam. İki kelime yeterdi o…

O el hâlâ avucumda

Anlat desen ne anlatayım. Yine aynı şeyi anlatacağım işte, sen de biliyorsun, ben de biliyorum ama yine yazıyorum. Çünkü başka yazacak bir şey yok.. olsa yazardım. Bugün pazartesi. Günlerden ne fark eder ki, akşam…