#çay

Bu gece o şarkıyı yine buldum. Bilerek yapmadım, kendiliğinden önüme çıktı, ben de dinledim. Baştan sona dinledim ve hiçbir yere kaçmadım… Sen o gece hep aynı şarkıyı istedin, hatırlıyor musun, arkadaşının doğum…

Yine vapur sesi duydum bugün. Bir an durdum. Sen yoktun ama içimden “iki durak sonra gelir” diye geçti. O gün çay bardağını tutarken ellerim titriyordu ya. Ben de sana bakamadım. Kız, söylesene, sen de mi heyecanlıydın…

Bardağın hâlâ orada

canım… yine senin bardağını doldurdum. çayı koydum, buharı çıktı, sonra baktım. senin tarafın boş. iki yıl oldu ama ben hâlâ her akşam iki bardak çıkarıyorum. alışkanlık işte, elim gidiyor. bugün yine o günü düşündüm…

Bu gece yine uyku tutmadı. Bu sefer o masayı düşünmeyecektim, kendime söz vermiştim ya... başaramadım işte. Kalktım, mutfağa gittim, bir bardak su aldım elime, sonra balkona çıktım. Şehrin gecesi serin. Hani şu düğün…

O masaya bir daha oturamadım

Bu saatte uyumak mümkün değil. Dışarıda yaz bitiyor, ben hâlâ aynı akşamın içindeyim. Bugün nedense seni çok aradım. Arasam mı diye düşündüm ama... arasam ne diyeceğim ki, işte öyle. Hatırlıyor musun, o düğünde ilk…

Az önce yine o kolyeyi düşündüm. Açmadım bile çekmeceyi, sadece elimi üstüne koydum. Kapattım. O kadar. Bir sene önce bugün… ne biliyorum, tam bir sene mi? Saymadım. Saymayı bıraktım sonunda. Ama takvimde bir yer var…

Bu mektubu yazmayacaktım. Sonra çantanın dibinde elime bir kâğıt parçası geçti, katlanmış hâli öylece duruyordu, kenarı yumuşamış, kat izleri iyice oturmuş. Açtım. Senin yazın. Ortada bir yerinde, kalemin biraz…

Sabah erken uyandım yine. Perdeyi açmadım. Yatağın boş tarafına baktım, alışkanlık işte. Sen gideli de bir süre oldu ama benim gözüm hâlâ orada takılıyor. Dün gece telefonu elime aldım. Sesli mesaj. Hâlâ orada, hâlâ…

O eski fotoğraftaki kız

Bu saatte uyuyamadım yine, kalktım çayı koydum. Kimse için değil, kendim için. Bunu yazarken bile tuhaf geliyor insanın kulağına, değil mi? Ama öğrendim artık. Sabahları erken kalkmayı, demliği kendi elimle tutmayı…

hayatım, yine buzdolabının önünde durdum.. sadece sana bakmak için. kapaktaki o fotoğrafta gülüyorsun ya, ben o gülüşü aylardır canlı görmüyorum. görüntülüde görüyorum da… dokunamıyorum işte. bu akşam canım çok sıkıldı…

O gece söyleyemediklerim

Az önce telefonu elime aldım, yine bıraktım. Ekranın ışığı söndü, oda yine karanlık. Bu ara hep böyle oluyor işte. Bir şey yazacakmışım gibi oluyor, sonra parmaklarım donuyor. O geceyi düşünüyorum. Hani şu kavga bile…

Annemin Yanında

Bu gece buraya geç geldim, kusura bakma. Annemdeyim, biliyorsun, böyle sıcak yaz gecelerinde balkonda otururuz, çay içer, laflarız. O anlattı, ben dinledim işte. Ama seni düşündüm ya, kafamın içinde hep sen vardın…

Bu saatte uyumak lazım aslında. Herkes uyudu, ev sessiz, ben hâlâ mutfaktayım. Çay demledim yine. Hani şu senin bardağını da koydum yanına, huyum kurusun. Sen salonda, televizyonun karşısında, kumandanın tuşlarına basıp…

Canım, sen yan odada uyuyorsun. Mutfaktan geçerken çay bardağını gördüm lavaboda, elime aldım. Yıkadım ama öylece tutuyorum hâlâ, elim gitmiyor yerine koymaya. Sabah erken kalkıp perdeyi açar ya, işte o an içimde bir…

Bugün de güldüm işte

Hayatım, bugün sana bir şey söyleyeceğim ama nereden başlasam bilmiyorum, çünkü öyle çok şey birikmiş ki içimde, hepsini aynı anda söylesem cümleler birbirine girer, sen de bana gülersin, ben de kendime gülerim, işte…