Annemin Yanında
Bu gece buraya geç geldim, kusura bakma. Annemdeyim, biliyorsun, böyle sıcak yaz gecelerinde balkonda otururuz, çay içer, laflarız. O anlattı, ben dinledim işte. Ama seni düşündüm ya, kafamın içinde hep sen vardın. Annem bir ara 'dalmışsın yine' dedi. Dalıp gittim işte.
Çok özledim seni. Bunu söylemekten yorulmadım, yorulmuyorum da. Geçen gün otobüs durağından geçtim, hani şu bizim durak. Yine aynı saatteydi, insanlar bekliyordu. Ben geçip gittim. Bir an durdum, 'acaba' dedim, sonra kendime kızdım. Acaba ne be? Ne olacaktı ki? Aylar oldu.
Bugün telefonumdaki o fotoğrafa yine baktım. Silmedim, silemiyorum. İşte o gece her şey ne kadar da yerindeydi. Sen orada, ben orada. Gülüyorduk, mutluyduk, gerçekten mutluyduk. Şimdi o geceye bakınca içim burkuluyor işte. Garip, di mi? Hem üzülüyorum hem gülümsüyorum. Kendime de şaşırıyorum bazen.
Neden bittiğini hâlâ bilmiyorum ya. İkimiz de biliyoruz aslında, biliyoruz da söyleyemiyoruz işte. O son akşamı hatırlıyor musun? Durakta, yine aynı saatte. Sen bir şey söyleyecek gibi oldun, ben de bir şey söyleyecek gibi oldum. Sonra ikimiz de sustuk. Otobüs geldi, sen bindin, ben kaldım. O susulan an var ya, hâlâ orada duruyor sanki. Belki konuşsak düzelirdi, belki de hiçbir şey değişmezdi. Bunu da bilemiyorum artık. Ama şu var: seni suçlamıyorum. Kızmıyorum da artık. Sadece... boşluk işte. Bir sessizlik boşluğu.
Annem içeri girdi, 'geç oldu, yat' dedi. Yatacağım birazdan. Ama önce sana bir şey söylemek istedim, buraya yazınca belki biraz hafiflerim diye. Hafiflemiyor pek. Yine de iyi geliyor. Sen de iyisindir inşallah. Bir yerlerde bir çay içiyorsundur, gülüyorsundur belki. Ben de buradayım işte. Balkonda, annemin yanında, aklım sende. Yine.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
