#söyleyememek

O İki Kelime

Bugün yine açtım o mesajı. "Merhaba, nasılsın?" yazmışsın, sadece bu. İki kelime. Ama ben o iki kelimenin içine yıllarımı sığdırdım… Biliyor musun, bazen bu satırları yazarken sesli okuyorum. Sen duymuyorsun ama ben…

Parmağımdaki İz

Bey… yine uyudun. Horlama sesini dinliyorum şu an, hani şu bazen beni çıldırtan, bazen de iyi ki varsın dedirten sesi. Uyandırmak istemiyorum seni, uyandırırsam ne diyeceğim ki zaten? Sabah yine aynı şeyleri…

sana yazmayı bırakamadım

Bu akşam yine o son mesaja döndüm, hani şu “hayırlısı olsun” dediğin mesaja; ben hâlâ içinden bir şey çıkarmaya çalışıyorum, sanki iki kelimenin arasında sakladığın bir şey varmış gibi 🙈 ve biliyorum yok, biliyorum…

Yine oturdum telefonun karşısına. Yazdım sildim, yazdım sildim... kaç oldu bilmiyorum. Ama artık şunu fark ettim, ben sana bir şey yazamıyorum. Çünkü yazarsam bir şeylerin değişeceğini biliyorum ya, işte ondan…

Canım, bugün yine konuşmadık. Sadece oturduk. Elini tuttum, sen gözlerinle güldün, kaşlarının arası bir an açıldı. Ben de gülümsedim. Ne diyecektim ki zaten, sen oradaydın, ben oradaydım. Eve geldim, dolabı açtım. Atkı…

canım, biliyor musun… bugün yine açtım o mesajı. "bu sefer farklı" yazmıştın. okudum, kapattım. okudum, kapattım. ya ben ne yapıyorum işte… 🙈 her dönüşünde kapıda sen varsın, ben de sevinsem mi korksam mı bilemiyorum…

Bugün telefonu elime aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Yine sildim. O mesaj hâlâ taslakta duruyor. Kaç yıl oldu, hâlâ orada. Hiç göndermedim. Göndermeyeceğim de galiba… Üniversitenin ilk günü. Aynı sıra. Sen bana…

Keşke Demenin Adresi

Bu sabah yine erken uyandım. Hani şu kuşların bile daha tam uyanmadığı, gökyüzünün lacivertten griye geçmeye üşendiği an var ya, işte tam o an. Yatağın diğer tarafı boş, hatta diğer tarafı bile yok, ben hep sağ kenarda…

Yine açtım o fotoğrafı. O gün. Vapura binmiştik ya, hani rüzgâr saçını dağıtmıştı da sen gülmüştün. Sonra bana dönüp "burada bir ev tutsak, her sabah vapura binsek" demiştin. Fotoğrafta ikimiz de gülüyoruz. O an…

Çekmecedeki Mektup

Canım, yine uyuyamadım. Yanımda uyuyorsun, nefesini duyuyorum, elin yastığın kenarında… ben de kalktım, yazıyorum işte. Sana söyleyemediklerimi kağıda döküyorum, yine. Kaç kere başladım bu satıra, bilmiyorum. Bugün yine…

Hâlâ Tamamlanmayan Cümle

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Herkes yattı, ev sessiz, benim içimdeki o cümle hâlâ orada duruyor. Hani şu bitiremediğim cümle. Gecenin bu vaktinde seni düşünmemek için kendime söz vermiştim, ama tutamadım işte 🙈 Telefonu…

Yine o çekmeceyi açtım. Gece yarısı, ne işim vardı orada bilmiyorum. O bileklik hâlâ orada. Hiç takmadım. Düğünden kalma, hani şu senin "tak da bir şeyler hatırla" dediğin… takmadım işte. Şimdi de takamıyorum. Bir kere…

Gece yarısı oldu yine. Herkes uyuyor, ben o fotoğrafa bakıyorum. Ya... o gülüşlerin hâlâ orada duruyor işte. İkimiz de gülüyoruz, hiçbir şey olmamış gibi 🙈 Sen hiç geç kalmadın bana. Hep bekledin beni. Ben hep geç…

Sofrada Tek Kişi

Hanım, bu akşam yemeği yine tek tabakta yedim. Senin tabağın dolapta duruyor, masaya koymadım. Masada tek tabak var; benimki. Bugün pazardı, bir şey yapmadım. Abim aradı, "ne o, yalnız mı oturuyorsun" dedi, "yoğunum"…

Bir Cümle Daha

Öğleden sonra evin en serin köşesine çekildim yine. Telefon elimde, o ekran görüntüsü açık. Okumadığım gün yok ama her seferinde aynı yerde kalıyorum, son cümlende. "Evleniyorum." Tek kelime, hepsi bu. Aylarca süren her…