#kırgınlık

Bu akşam yine aynı sofrada oturduk. Sen telefonuna bakıyordun, ben tabağımdaki yemeği karıştırıp durdum. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum bile. Bir ara başımı kaldırdım, sana baktım, sen hâlâ oradaydın ama yoktun işte…

Bu saatte uyumak ne mümkün. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım bile. Balkonda oturuyorum, deniz kokusu geliyor ya işte o koku… senin kokun değil canım, ama bir yerden tanıdık geliyor. Sonra diyorum ki kendime, yine başladın…

Canım, yine uyuyorsun sen. Nefesini duyuyorum şuracıkta. Ben de yataktayım ama gözüme uyku girmiyor, içimden yazmak geliyor. Bugün bulaşıkları yıkarken aklıma geldi. Hani sen bazen arkamdan sessizce gelip çayı tezgâha…

Verilmemiş Cevap

Yine o masadayım. Kafamda. Kantin masası. Sen karşımda oturmuşsun, çayını karıştırıyorsun, ben bir şey diyeceğim, diyemiyorum. Yıllar geçti, hâlâ aynı yerde takılıyorum. Ne diyecektim be? Yani hayır, öyle bir şey…

O Masaya Bir Daha Oturmayacağız

sana yazıyorum çünkü başka türlü söyleyemiyorum. telefonda konuşsam sesim titrer, yüz yüze gelsek zaten hiçbir şey diyemem, biliyo'sun. kelimeleri yazınca en azından bir sıraya giriyolar. yazdıktan sonra da siliyorum…

Bugün bir kargo bekledim. Gelmedi. Zil her çaldığında koştum. Üç kere. Sonra oturdum, kendime güldüm. Ne bekliyordum ki? Bir koli mi gelecekti, içinden bir özür mü çıkacaktı? Yok. Hayat böyle değil. Biliyorum. Ama insan…

Kutunun Kendisi

Zaten biliyorsun canım, o kutu hâlâ çekmecede. Hastane çıkışında aldım ya hani, elimde tutuyordum. Vermedim. Bugün yine balkondayım. Sigara yanıyor, ben sönüyorum. Sabah yine erken kalktım, yüzümü yıkadım, sana güçlü…

Bugün yine fotoğraf çektim. İkisi de gülüyor. Ben çekiyorum, onlar gülüyor, ben bakıyorum. Sonra galeriye düştü kendi yüzüm. Kaydırdım geçtim. Boşanma kapandı. İçimdeki dosya kapanmadı. O gün çocuklara sarıldım…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O fotoğrafı yine açtım. Hani şu ilk gün çekindiğimiz, ikimizin de gülmeye çalıştığı ama beceremediği fotoğraf. İki yıl oldu ya. İki koca yıl. O gün uzattığın kalem hâlâ çekmecemde. Bazen açıp bakıyorum. Sadece bir kalem…

Bu akşam yine hep beraberdik. Sen ona bir şey anlattın, o güldü. Ben de güldüm. İçimden değil ama.. yüzümden. Keşke o gün çekmeceden o kutuyu çıkarıp verseydim. Aylarca biriktirdim, düşündüm, sonra vazgeçtim. Çünkü…

Kordon'da bu saatte

Sevgilim. Cumartesi gecesi. Ben yine uyuyamadım. Yine telefon elimde. Yine aynı şeyi yapıyorum: yazıyorum, siliyorum, yazıyorum, siliyorum. Sonra hiç göndermiyorum. 🙈 Bu kaçıncı cumartesi be? Saymadım. Sayamıyorum…

canım, yine telefonu elime aldım, kendime engel olamadım. hâlâ o eski mesajlara bakıyorum. iki yıl boyunca her akşam aynı saatte yazdıklarını tek tek okuyorum, hâlâ duruyorlar orada. sen onlar gibi değilsin, sen çoktan…

O elbiseyi hâlâ saklıyorum

Bu mektubu yazmayacaktım. Kaç gündür diyorum kendime, artık yazma, o adamın adı geçmesin defterlerimde diye. Ama içimde biriken var ya, işte o susmuyor. Akşam oldu, çocukları yatırdım, mutfakta bardakları yıkıyordum…

Katlanmış Köşe

Yine oturdum masaya. Kalem elimde, kâğıt önümde, sen yoksun. Bu gece de sana yazacağım, yine göndermeyeceğim... belki. Biliyor musun, ilk mektubunu hâlâ saklıyorum. O gün zarfı görünce nasıl sevindiğimi bir bilsen…