#eski sevgili

İki Yıl Sonra Hâlâ Aynı Yer

Bugün telefonumu elime aldım, yine o sohbeti açtım. Aylardır silmedim, silemedim. Okuduğum her satırı neredeyse ezbere biliyorum artık. "Günaydın" yazmışsın bir yerde, sabahın altısında. Ben o saatte uyanmazdım bile…

Telefonu elime aldım, yüzüne bakamadım. Yine aynı fotoğraf. Yine o sahil. Ve yine o bileklik. Hâlâ takıyorsun demek. Yıllar geçti, hâlâ orada. Ben vermeye kıyamamıştım, sen çıkarmaya kıyamamışsın… ya da unuttun, orası…

O Bileklik Hâlâ Orada

Bugün pazar. Evdeyim, annem mutfakta, ben odamda yatağa uzanmışım. Telefonum elimde, yine o eski mesajlara düştüm. İki yıl önceki bir cumartesi akşamı. "Geliyor musun?" yazmışsın. Ben de "geliyorum" demişim, sonunda üç…

Akşam oldu yine, çay demledim. O mesaj hâlâ orada duruyor. Tek satır. Okumadım desem yalan, ezberledim bile 🙈 Cevap yazamadım be. On sene sonra ne yazılır ki? "İyiyim" desen yalan, "kötüyüm" desen ne olacak? Kendime…

Kâğıt yetmiyor artık

Eve geldim, ışığı yakmadan oturdum. Dışarıda yağmur var, camı tıklatıyor. Bir haftadır yazmıyorum sana. Bu sefer kendime kızdım, gerçekten kızdım. Kaç zarf oldu, sayısını ben de bilmiyorum. Ama bugün farklı bir şey…

Bu saatte uyumak ne mümkün. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım bile. Balkonda oturuyorum, deniz kokusu geliyor ya işte o koku… senin kokun değil canım, ama bir yerden tanıdık geliyor. Sonra diyorum ki kendime, yine başladın…

Düğünde

Kuzenimin düğününde kimse fark etmeden dışarı çıktım. Davulun sesi hâlâ içeride, benim içimde başka bir şey çalıyor. Yeni gelinle damat oynarken ben seni düşündüm. Sen de bir gün böyle oynayacaksın, ben belki o gün bir…

Yine o fotoğrafa baktım. Üçüncü kez. Belki beşinci… bilmiyorum artık. O bileklik hâlâ kolunda. İnce, eski, solmuş biraz. Ben o bilekliği sana vermeye kıyamamıştım, hatırlıyor musun? Sonra sen almıştın benden. Kıya kıya…

İki Kelimenin Altında Ne Var

Canım, hâlâ o iki kelimenin içindeyim. "Merhaba, nasılsın." Bu kadar işte. Ama ben o iki kelimenin altında yılları görüyorum ya, belki de sorun bende. 🙈 Akşam oldu, hava yeni serinledi. Telefonu elime alıyorum…

Hâlâ mutfaktayım. Yine bulaşık yıkıyorum, yine tek başıma, yine aynı yerde duruyorum. Hayatımın en güzel muhabbetini de seninle bir lavabonun başında yapmıştım, şimdi böyle duruyorum işte. Komik mi bu şimdi 🙃 Biliyorum…

Bugün annemin evindeydim. Hani şu eski balkonlu, çamaşır iplerinin hâlâ durduğu ev... Kenarından sarkan örtüleri topluyordum, elim boşluğa gitti, balkonun demirine tutundum. Sonbahar gelmiş meğer. Ben nerede kaldım, hiç…

Kutuyu artık kaldırmıyorum

Annem dün odamı toplarken kutuyu yine buldu, bir şey demedi, çekmeceye geri koydu. Biliyor işte. O günden beri biliyor. Ben de artık saklamıyorum, çekmecede duruyor, her sabah elim bir yere gidiyor, gözüm ona kayıyor…

canım, dün gece yine açtım o mesajı. hani şu “bu sefer farklı” yazdığın mesaj. eylülün başında gelmişti, günlerce silmedim. açıp okuyorum, sonra kapatıyorum… sonra yine açıyorum 🙈 niye, bilmiyorum işte. artık o cümleye…

Hâlâ her cuma

Bu akşam yine sahildeydim. Hani şu senin hep bir adım önde yürüdüğün, benim de yetişmeye çalıştığım yer. Yine öyle yürüdüm işte. Kimse yok ama ben hâlâ arkandan geliyorum, hâlâ sana yetişmeye çalışıyorum. Biliyor musun…

Bu gece o şarkıyı yine buldum. Bilerek yapmadım, kendiliğinden önüme çıktı, ben de dinledim. Baştan sona dinledim ve hiçbir yere kaçmadım… Sen o gece hep aynı şarkıyı istedin, hatırlıyor musun, arkadaşının doğum…