Özlem yazıları

İki Yıl Sonra Hâlâ Aynı Yer

kastamonulu

1 Ekim 2026 · 1 dk okuma

Bugün telefonumu elime aldım, yine o sohbeti açtım. Aylardır silmedim, silemedim. Okuduğum her satırı neredeyse ezbere biliyorum artık. "Günaydın" yazmışsın bir yerde, sabahın altısında. Ben o saatte uyanmazdım bile. Sen yazdığın için uyanırdım. 🫠

Keşke o gün sana söyleseydim. Nişan haberini verdiğinde telefonu kapatıp ağlamak yerine "ben varım ya" diyebilseydim. Diyemedim. İki yıl her akşam konuştuk, sonra bir cümleyle bitti. "Artık olmaz" dedin. Ben de tamam dedim. İçimden bin kere bağırdım ama ağzımdan tek kelime çıkmadı.

O kolyeyi senin doğum gününde vermek için almıştım. Kutusu bile açılmadı. Hâlâ çekmecede duruyor, her gün görüyorum. Bazen kutuyu avucumda tutuyorum. Keşke o gün cesaretim olsaydı. Ama yoktu işte.

Şimdi evliyim. Kimseye bir şey anlatamıyorum. Akşamları oturuyorum, yanımda biri var ama yalnızım. Sana kızmıyorum artık. Kendime kızıyorum. Neden sustum diye.

Sen mutlu ol. Ben de bir gün olacağım. Belki. 🌙

Yazan kastamonulu

8,3 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

gunisigi
1 ay önce

O kolyenin kutusu hiç açılmadan çekmecede duruyor ya, işte benim de o şarkı öyle. Ben de sustum be, tam o anda "ben varım ya" diyemedim. Sen mutlu ol derken insanın içi nasıl burkuluyor, biliyorum 🥺
yildiz_cocuk
3 hafta önce

O kolyeyle benim yüzük kutusu aynı çekmecede sanki… ben de açamıyorum. "Tamam" deyip içinden bin kere bağırmak ne zormuş, biliyorum. İyi olacağız diyorum ama bazen… 🥺
uyku_perisi
3 hafta önce

Sabahın altısında senin için uyanmak... ben de servis saatine göre yaşardım bir zamanlar, hep o önce inerdi, ben arkada oturur, camdan izlerdim. Sonra bir cümleyle bitti bizimki de, tamam dedim ben de. Ama o kolye kutusu hiç açılmasın, bazı şeyler açılmadan kalsın daha iyi. 🌙

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.